แสงไฟในห้องน้ำสว่างไสว พอเห็นข้อความสุดท้ายนั้น หัวใจของหลินอู่ก็กระตุกวูบ แทบไม่ถือมือถือไว้ได้ รีบจัดทรงตัวเองเรียบร้อยแล้วเดินออกมา
ที่ทางเข้าอัฒจันทร์ เฮอจิ่งโจวยืนรออยู่ตรงนั้นราวกับรอเป็ดตายน้ำลึก พอเห็นเธอเข้าก็ค่อย ๆ เก็บมือถือขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
หลินอู่เดินตุด ๆ ทีละก้าว ๆ ลากยาวเข้าไปหา กระพริบตาปริบ ๆ สองครั้ง รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี แต่ก็เอ่ยขึ้นราวกับกำลังย้ำอะไรสักอย่าง
“ฉันแค่เข้าห้องน้ำนะ ออกมาเองด้วยความสมัครใจ ไม่นับว่าถูกจับได้”
สาวน้อยพูดเช่นนั้น แก้มขาวซีดยังปรากฏรอยชมพูจาง ๆ ขนตาม้วนงอสะบัดไสว ทั้งตัวห่อหุ้มอยู่ในเสื้อไหมพรมสีเบจที่หลวม ๆ ดูนุ่มนิ่มน่ารัก
น่าใจหาย เหมือนอยากคลำขึ้นรูปให้กลิ้งไปมา
ปลายนิ้วเริ่มคัน เขาลูบเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว เฮอจิ่งโจวถือเหรียญทองขึ้นสวมให้รอบคอเธอ
“งั้นเหรอ” เขาถาม “แน่ใจนะว่าไม่ได้ตั้งใจจะโกงหนี้”
หลินอู่ส่ายหน้า พูดอย่างจริงจัง “ไม่โกง”
ได้ยินดังนั้น เฮอจิ่งโจวยกคางเบา ๆ “งั้นก็ได้ ตกค่ำจะตรวจผลของวันนี้”
?
หลินอู่เบิกตางง ๆ “ผลอะไร”
“ผลของการลองชอบฉันไง” เขาพูดเสียงเฉื่อย ลากเสียงท้ายยาว “ขอดูหน่อยว่าเมื่อวานนี้ทารกน้อยของเราทำได้ดีแค่ไหน”
……เหมือนสั่งการบ้านมาทดสอบเลยนะเนี่ย
ถึงจะรู้สึกว่าตัวเองน่าจะได้คะแนนเต็ม แต่จะตรวจยังไงกันล่ะ หลินอู่ไม่ค่อยเข้าใจ
เฮอจิ่งโจวจูงมือเธอหาที่นั่งลงบนอัฒจันทร์ แล้วดูการแข่งขันต่อ
ตรงนี้มองเห็นได้กว้างขวาง เห็นจอชัด แถมยังคนน้อย