“ไอ้ลูกทรพี! ดึงดันไม่รู้สำนึก!”
“รองหนึ่งเกือบสิ้นชีพ บัดนี้ยังสลบไสล! เรื่องมาถึงเพียงนี้ ยังกล้าพูดว่ามิเกี่ยวกับตน!”
“ทรพี! เจิ้น…เจิ้นช่างให้กำเนิดทรพีเช่นนี้!”
ต้าเหยียน คุกกรมอาญานครหลวง
ตะเกียงน้ำมันแสงริบหรี่เต้นระยิบ ส่องให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่มีร่างสองร่างในชุดแพรพรรณงดงาม
บุรุษวัยกลางคนที่เดินนำหน้า มือหนึ่งเท้ากำแพงทางเดิน หายใจหอบกระเส่า
แสงสลัวขับให้ใบหน้าที่แดงก่ำอยู่แล้วยิ่งแดงเข้ม ผิวหน้าสั่นระริกตามเปลวไฟตะเกียง
ร่างข้างหลังนั้นใบหน้าเหี่ยวย่น เกลี้ยงเกลาไร้หนวดเครา ประคองบุรุษวัยกลางคนด้วยความเป็นห่วง น้ำเสียงแหลมเล็ก “ฝ่าบาททรงระงับพระพิโรธเถิดเพคะ”
“องค์ชายใหญ่อาจเพียงพลั้งมือ หาได้ตั้งใจจะ…”
กล่าวถึงตรงนี้พลันชะงัก
เป็นเรื่องของราชวงศ์ เขาเป็นเพียงบ่าว奴才 มิควรเอ่ยมากความ
แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง “ฝ่าบาท เสด็จมาเยือนองค์ชายใหญ่ครานี้ ควรรีบเสด็จกลับ หากไทเฮาทรงทราบ เกรงจะเกิดเรื่องวุ่นวายอีก…”
บุรุษวัยกลางคนสูดลมหายใจลึก ผงกศีรษะหนักหน่วง ทอดพระเนตรลึกไปยังสุดทางเดิน
ปลายทางเดินแคบยาวนั้นมีเพียงคุกเดียว
ที่นั้น เป็นห้องขังเดี่ยว ณ จุดลึกที่สุดของคุกประหารกรมอาญา เป็นที่คุมขังเฉพาะองค์ชายในแต่ละยุค
หลากยุคสมัยไม่ทราบมีองค์ชายกี่องค์สิ้นพระชนม์อย่างเงียบงัน ณ ที่นั้น
ทอดสายตากลับ บุรุษวัยกลางคนก้าวเท้าเดินออกจากทางเดินแคบนี้ ทว่าพึ่งย่างพ้นทางเดิน กลับหยุดพระบาทกะทันหัน
เนตรจับจ้องคุกไม่ไกลนัก ขมวดพระขนงน้อยๆ
มีเสียงแว่วเบาลอยมา
“ฝ่าบาท…” เสียงข้างหลังเพิ่งเอื้อนเอ่ย บุรุษวัยกลางคนกดฝ่าพระหัตถ์ลง ห้ามเสียงข้างหลัง แนบพระกรรณชิดกำแพง…
…
“พี่ใหญ่ เหตุใดต้องทำถึงเพียงนี้ แม้ท่านจะตีบุตรขุนนางกรมพิธีการตายกลางถนน แต่อย่างไรท่านก็เป็นคุณชายใหญ่แห่งจวนกั๋วจิ้ว”
“หากคับแค้น เหตุไฉนไม่เอื้อนเอ่ยออกมา ให้ข้าผู้น้องได้ช่วยพี่ใหญ่สักหน!”
ในคุกมืดชื้น หลี่เม่าที่ได้ยินเสียงค่อยๆ เงยหน้า มองดูบุรุษชุดแพรผู้ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าแฝงความหยิ่งยโส เย้ยหยัน
ค่อยๆ ก้มหน้ามองอาภรณ์นักโทษของตน และโซ่ตรวนสีดำหม่นที่รัดข้อมือ แววตาฉายแวบความเจ็บปวดวูบหนึ่ง
ภาพนับไม่ถ้วนแล่นผ่านในห้วงสมอง
“ข้านี่มัน…”
“คุณชายใหญ่แห่งจวนกั๋วจิ้ว?”
ตนข้ามภพมาแล้ว!
ก็ถือว่ารอดชีวิตมาในอีกรูปแบบ!
ชาติก่อน หลี่เม่าเป็นมือสังหารชั้นยอดอันดับหนึ่งแห่งสันนิบาตมือสังหารโลก นามรหัสว่า ฝันร้าย
เป้าหมายทั้งปวงที่ถูกฝันร้ายหมายหัว ไม่มีผู้ใดรอดชีวิต
หลี่เม่าเบื่อหน่ายชีวิตเช่นนี้ หลบซ่อนตัวใช้ชีวิตเรียบง่าย แต่งงานมีบุตร
แต่องค์กรหาได้ปล่อยเขา มือสังหารรุ่นใหม่ก็ไม่ละทิ้งโอกาสเหยียบย่ำศพเขาสร้างชื่อเสียง
ทว่าพวกเขาล้วนหลงลืม
มือสังหารอันดับหนึ่ง เป็นเพราะตำแหน่งสูงสุดนั้น มีเพียงอันดับหนึ่ง
ส่วนมือสังหารที่มิได้เป็นอันดับหนึ่ง ก็เพราะความสามารถของตน ไม่อาจเอื้อมถึงอันดับหนึ่งตลอดกาล…
เพื่อให้ภรรยาบุตรไม่ต้องถูกคุกคามอีก หลี่เม่าสังหารทั่วทั้งองค์กรมือสังหาร สุดท้ายบีบให้หัวหน้าองค์กรกดปุ่มทำลายตนเอง นำพาองค์กรมือสังหารทั้งหมดร่วมหลุมศพในทะเลเพลิง
ความรู้สึกเผาไหม้นั้นคล้ายยังหลงเหลือ หลี่เม่าสูดลมหายใจขุ่นมัวออกมาเฮือกหนึ่ง เรียบเรียงข้อมูลในสมอง
ชาติร่างเดิมนี้ตนนามว่าหลี่เม่า เป็นคุณชายใหญ่จวนกั๋วจิ้ว
แม้เรียกว่าคุณชายใหญ่ แต่ฐานะต่ำต้อยยิ่งนัก
กั๋วจิ้วหลี่เฟิ่งเทียนเคยเป็นอันธพาลขึ้นชื่อแห่งอำเภอชื่อถู่ หลี่เม่าก็เกิดในตอนนั้น
หลังให้กำเนิดหลี่เม่าได้ไม่นาน หลี่หรู น้องสาวของหลี่เฟิ่งเทียน ซึ่งบัดนี้เป็นฮองเฮา ก็ถูกฝ่าบาทที่เสด็จประพาสนอกทำนบทรงพบพาน ถูกนำเข้าวัง ก้าวขึ้นสู่เบื้องสูง
หลี่เฟิ่งเทียนก็พลันกลายเป็นกั๋วจิ้วเย่
ขึ้นฝั่งดาบแรก ตัดผู้อยู่ในใจก่อน
หลี่เฟิ่งเทียนมิได้ตัดภรรยาผู้ยากไร้ กลับนำนางเข้าจวนกั๋วจิ้ว ทว่าให้นางเป็นเยี่ยงบ่าวรับใช้ คอยปรนนิบัติ!
ดูเหมือนมีเพียงทำร้ายภรรยาผู้เคยทุกข์ยาก ถึงจะตัดขาดจากตัวตนในอดีตได้
ส่วนหลี่เม่า แม้นามว่าเป็นคุณชายใหญ่จวนกั๋วจิ้ว
ทว่าแต่เล็กเข้าจวนกั๋วจิ้ว หลี่เม่าประสบแต่การเฆี่ยนตีด่าทอ งานหยาบก็ทำไม่น้อย หล่อหลอมเป็นนิสัยขี้ขลาดมานาน
ครั้งนี้บนท้องถนนบังเอิญพบอู๋หย่ง บุตรขุนนางกรมพิธีการ ก่อเหตุร้ายกลางถนน หลี่เม่ามิอาจหมายหลีกเลี่ยง แต่ไม่ทราบผู้ใดผลักมา
เพียงกระแทกอู๋หย่งเบาๆ เขากลับเลือดไหลเจ็ดทวาร ล้มลงสิ้นลม ในบัดดล
และทันทีที่อู๋หย่งตาย ทหารกรมอาญาก็มาถึง
ดูท่า…
มีผู้ต้องการให้ตนตาย
จวนกั๋วจิ้ว?
หรือว่า…
ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น หลี่เม่ามองดูหลี่เซิ่ง น้องชายต่างมารดาตรงหน้า ใบหน้าไร้แววการเปลี่ยนแปลงใดๆ
อึง…
หลี่เซิ่งตั้งใจจะเย้ยหลี่เม่าอีกสองประโยค ทว่าพอสบตาเข้ากับแววตาของหลี่เม่า พลันหายใจสะดุด!
เขารู้สึกดุจได้เห็นโลงน้ำแข็งขนาดมหึมา…
สัมผัสแห่งความตาย ทำให้ขนทั้งแผ่นหลังลุกชัน!
ตะลึงไปนาน พลันหวนคืนด้วยโทสะและความอัปยศ
ตนถึงกับถูกไอ้ขี้ขลาดนี่ทำให้สะดุ้งกลัว?
น่าตายนัก!
“หลี่เม่า ข้าหวังดีมาช่วย ไอ้ตีนโคลนนี่ อย่ารังแกที่ข้าให้เกียรติ!” หลี่เซิ่งกัดฟันคำราม
ชั่วครู่ มองซ้ายขวา แน่ใจว่าไร้ผู้คน จึงขี้เกียจเสแสร้ง แสยะยิ้มดุดันก้าวเข้ามาก้าวหนึ่ง หัวเราะแผ่ว “อ้ายตีนโคลนแต่กำเนิด… สมควรเป็นคุณชายใหญ่จวนกั๋วจิ้วหรือ?”
“อย่ารีบร้อน รอให้เจ้าตาย…”
“ก็ถึงคิวอีนางทาสีผู้นั้น แม่ของเจ้า! ทีละคน!”
หลี่เม่าขนตาสั่นระริก หยุดหายใจไปชั่วขณะ ไอเลือดพลุ่งพล่าน!
แม่…
ภาพใบหน้าเปื้อนริ้วรอยของมารดาหลี่เม่าปรากฏในสมอง
นางเคยเป็นกุลสตรีตระกูลดี ทว่าเพราะถูกหลี่เฟิ่งเทียนที่ตอนนั้นยังเป็นอันธพาลลวนลาม เสื่อมเสียชื่อเสียง จึงจำต้องแต่งกับหลี่เฟิ่งเทียน
หลายปีมานี้ เพื่อปกป้องบุตรชายหลี่เม่า นางลดตัวประจบทุกคนในจวนหวังเพียงให้หลี่เม่ามีชีวิตที่ดีขึ้น…
เจตจำนงสังหารในใจข้นขึ้น
ในหัวสมอง พลันมีเสียงกลไกประหลาดดังขึ้น
【ติ๊งต่อง ยินดีด้วยโฮสต์ เกิดใหม่สำเร็จ】
【เนื่องจากชาติก่อนโฮสต์มีบาปสังหารหนักหนา ชาตินี้โฮสต์ผูกติดระบบยอดมหาเมตตา】
【ทุกครั้งที่ทำความดี ได้รับคำขอบคุณจากผู้อื่น จะได้รับรางวัลจากระบบ】
เสียงในหัวสมองทำให้หลี่เม่าชะงักไปครู่
ระบบยอดมหาเมตตา?
หึหึ…
เหลวไหลอะไร!
เพียงชั่วครู่ หลี่เม่าก็ดึงสติกลับคืน สูดลมหายใจลึก ดิ้นรนลุกขึ้นยืน นวดแขนเบาๆ ขยับข้อมือที่ยังถูกล่ามโซ่
กวาดตามองรอบ
อืม…
ยามรอบล้วนถูกซื้อตัว ออกไปกันหมด เหลือเพียงหลี่เซิ่งตรงหน้า
ดีนัก…
รอยย่ามใจบนหน้าหลี่เซิ่งแข็งค้าง ขมวดคิ้ว มองดูการกระทำประหลาดนี้ แค่นหัวเราะ “เจ้า…เจ้าคงไม่ถูกขู่จนสติแตกแล้วกระมัง!”
“ข้าเคยได้ยินคำกล่าวหนึ่ง ตัวร้าย ตายเพราะพูดมาก” หลี่เม่าค่อยๆ ลดฝ่ามือลง มองดูหลี่เซิ่ง “คำนี้ ข้าไม่เห็นด้วย”
หลี่เซิ่งตะลึงไปชั่วขณะ ปฏิกิริยาไม่ทันตั้งตัว
ฉัวะ!
เพียงพริบตาเดียว ภาพลวงตาวาบไหว หลี่เซิ่งลำคอตึงเครียดฉับพลัน!
สัมผัสบีบรัดน่าสะพรึง สายโซ่เย็นเฉียบรัดแน่นบนลำคอ แทบจะฉีกกระชากคอเขา!
หลี่เซิ่งโบกแขนอย่างอกสั่นขวัญแขวน มีเพียงเสียง “แค่กๆ” เล็ดลอดจากลำคอ!
ข้างหู เสียงหลี่เม่าดังกังวาน “ที่ตายเพราะพูดมาก มีเพียงไอ้โง่!”
“คึกคึกคึก…”
แรงที่แทบจะบดขยี้ลำคอนั้น ทำให้ร่างหลี่เซิ่งสั่นสะท้านรุนแรง
ตรงหน้ามืดมิดลงทุกที หลี่เซิ่งตะกายคว้าอย่างแตกตื่น ทว่าท่วงท่ากลับอ่อนแรงลงทุกขณะ…
“หยุดมือ!” เสียงตวาดดังมาจากข้างๆ