บทที่ 12 เกาะและการโค่นต้นไม้
ปัง!
ปัง~
ปัง
เสียงปืนดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย แต่ละครั้งกลับมีเสียงแตกต่างกันเล็กน้อย
หยางอี้กำลังฝึกยิงปืน
ปืนคาบศิลากระบอกนี้เชื่อถือไม่ได้ เขาจึงต้องเพิ่มความแม่นยำเพื่อชดเชยข้อเสียข้อนี้
เขาแขวนท่อนไม้ไว้ท้ายเรือ ส่วนตัวเองยืนอยู่หัวเรือแล้วยิงใส่เป้า
ยิงแต่ละนัดห่างกัน 1 นาที ปืนด้านก็ไม่เป็นไร ยังไงก็แค่ฝึกซ้อม
ข้างตัวเขายังมีคันเบ็ดวางอยู่ คอยมองทะเลเป็นระยะว่ามีอะไรติดเบ็ดขึ้นมาหรือไม่
ผ่านไปหนึ่งช่วงเช้า เขายิงถูกเป้าแค่สิบกว่านัด ยังห่างจากคำว่ามือปืนแม่นยำอีกไกลโข!
หยางอี้กินปลาซาร์ดีนขายาวเข้าไปหนึ่งตัว
ตอนนี้เขากินจนชินแล้ว แถมยังพบว่าปลาซาร์ดีนขายาวรสชาติเยี่ยม โดยเฉพาะขาทั้งสี่ที่กรอบกรุบ รสเหมือนไก่!
อีกวันเดียวก็จะถึงวันที่ระบบบอกว่าพายุจะมา
หยางอี้กักตุนผลไม้ลูกตาไว้ 10 ลูก ขนมปังดำ 1 แท่ง น้ำจืด 6 ลิตร และปลาซาร์ดีนขายาวอีกสิบกว่าตัว
ระหว่างนั้นเขายังตกปลาตัวใหญ่ได้หนึ่งตัว ยาวตั้งครึ่งเมตร!
【ชื่อ: ปลาไหลปากแดง】
【ประเภท: อาหาร】
【คำแนะนำ: ริมฝีปากแดงเพลิงชั้นเลิศ น่าเสียดายที่ดันงอกอยู่บนปากปลา! อยากลองจูบแลกลิ้นกับมันอย่างเร่าร้อนดูไหม?
ปลาแห่งขุมนรก กินได้ ไม่มีพิษ ริมฝีปากปลานุ่มละมุน】
ตอนปลาโผล่ขึ้นมาครั้งแรก มันทำเอาเขาสะดุ้งไปไม่น้อย
ถ้ากินปลาตัวนี้ดิบ ๆ ก็หนีไม่พ้นต้องแทะริมฝีปากแดงเพลิงนั่น ต่อให้เป็นหยางอี้ก็ยังทำใจเอาปากลงไม่ค่อยได้... เว้นแต่จะหิวจริง ๆ