ราชินีแมงมุมเคลื่อนไหวบนเพดานหินราวกับอยู่บนพื้นราบ หยางอี้ทำได้เพียงจ้องมองอย่างจนปัญญา ไร้หนทางสู้
จนใจ...ระยะโจมตีของเขายังไม่ถึง
ราชินีเชิดส่วนท้องขึ้นฟ้า เล็งมายังหยางอี้ พ่นเส้นใยมหาศาลออกมาเป็นละอองฟุ้ง ราวกับฝนโปรย
เส้นใยเหล่านี้ทั้งเหนียวและหนืด หากถูกเข้าแล้ว เกรงว่าคงยากจะหลุดพ้นได้โดยง่าย
ราชินีแมงมุมต้องการใช้วิธีนี้จำกัดการเคลื่อนไหวของหยางอี้
แต่หยางอี้...กลับยินดีนัก!
เขาทำประหนึ่งเป็นบ้า เท้าทั้งสองเหยียบลงบนเส้นใยอย่างแรง พยายามยกขาขึ้นบ้าง พบว่ายากยิ่ง แล้วเงยหน้ามองราชินีแมงมุม กางนิ้วชี้ใส่นาง
“เจ้า...เข้ามาเลย!” หยางอี้ยั่วเย้า
จริง ๆ แล้ว...เขาจำใจต้องทำเช่นนี้
เพราะฤทธิ์ยาเวทมนตร์โลหิตเหลือเวลาเพียง 2 นาที หากปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป ครั้นหมดเวลา หยางอี้จะเข้าสู่ภาวะขาดน้ำ
ถึงตอนนั้น ไม่ต้องให้ราชินีแมงมุมพ่นใย เขาก็จะหมดความสามารถในการเคลื่อนไหวชั่วคราว!
แทนที่จะเป็นเช่นนั้น สู้ฉวยโอกาสที่ยังพอมีกำลัง เร่งสู้ตายตัดสิน สมควรมกว่า
“เจ้าไม่กล้าลงมารึ ข้าติดอยู่กับใยของเจ้าชัด ๆ!” หยางอี้ยั่วอีกครั้ง
พฤติกรรมของเขาอยู่เหนือความเข้าใจของราชินีแมงมุม เพียงชั่วขณะ สมองนางทำงานติดขัด
แต่นางได้สติอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงคำรามกึกก้อง ใช้แรงผลัก กระโจนดิ่งลงมา!
“อ๊าก!!!!”
“ดีนัก!” หยางอี้ปีติล้น
ร่างของราชินีแมงมุมขยายใหญ่ขึ้นในตาของเขา หยางอี้ถึงขั้นแยกแยะปากของนางได้ เห็นน้ำลายไหลยืด กำลังอ้าออกกว้าง ราวกับพยายามจะกัดเขาตาย