สี่ชั่วโมงต่อมา หยางอี้ตื่นขึ้น
ลืมตา ก็เห็นแสงสว่าง
"สายตากลับมาแล้ว!" จิตใจของหยางอี้พลันฮึกเหิม
เพียงเพราะมีตาเดียว ระยะการมองเห็นจึงแคบลงเล็กน้อย แต่ไม่ได้รบกวนชีวิตประจำวัน
เขาลองหลับตา เปิดผ้าปิดตา สลับเป็นตาซ้าย
ทันใดนั้นโลกทั้งใบไร้สีสัน พลางกลับคมชัดเป็นพิเศษ
หากเขาต้องการ แม้แต่นับขนคิ้วตัวเองได้กี่เส้น โดยไม่ต้องใช้กระจกช่วย!
เขาเดินออกจากห้องกัปตัน
ตอนนี้ยังเป็นเวลากลางวัน แสงอาทิตย์เหลืออีก 2 ชั่วโมง
แต่ความจริงแล้ว แสงมีหรือไม่มีก็ไม่ส่งผลต่อตาซ้ายของเขา
สามตานี้ ดูเหมือนไม่ได้มองวัตถุด้วยการรับแสง
ในตาซ้าย แสงอาทิตย์ไม่แสบตา เป็นเพียงทรงกลมที่แขวนอยู่กลางอากาศ
หยางอี้หยิบลูกแก้วคริสตัลออกมาจากถุงกระเพาะ อาศัยแสงสะท้อน ใช้ตาขวามองตาซ้ายของตน
นั่นคือลูกตาคล้ายเจลสามดวงอัดแน่นอยู่ด้วยกัน ตรงกลางแต่ละดวงมีจุดสีเหลืองขนาดเท่าเมล็ดอัลมอนด์ ดูเหมือนรูม่านตา
พวกมันหมุนช้าๆ ปรับตำแหน่งเองตามต้องการ
หยางอี้แค่ลองดูครู่หนึ่ง ก็เปลี่ยนใช้ตาขวา ใส่ผ้าปิดตาให้เรียบร้อย
โลกที่เปี่ยมสีสันยังคงสบายตากว่า
หากใช้ตาซ้าย หยางอี้รู้สึกเสมอว่าโลกนี้เงียบเหงาไร้ชีวิตชีวา
"ลูกตาประหลาดเหมือนอสูรนี่งดงามรึ..."
หยางอี้นึกถึงปฏิกิริยาแรกของซูหน่าที่เห็นลูกตานี้
รสนิยมของผู้หญิงคนนี้คงบิดเบี้ยวไปแล้ว
ภายใต้สถานการณ์ปกติ ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดจะมีลูกตาเช่นนี้! มีแต่ซูหน่าเท่านั้น ที่รู้สึกลูกตานี้งดงามเป็นพิเศษ!
หากเป็นหยางอี้ เขากลับรู้สึกว่าลูกตานี้น่าเกลียดน่ากลัวอย่างประหลาด น่าขยะแขยง
"ขีดจำกัดเวลาน่าจะประมาณ 10 นาที เพื่อความปลอดภัย ทุกครั้งที่ใช้สามตาต้องไม่เกิน 10 นาที...."
หยางอี้ส่งข้อความถึงซูหน่า
"ซูหน่า ข้าตื่นแล้ว สายตาก็กลับมาแล้ว