เรือเมิ่งเหยี่ยนถูกเจาะเป็นรูใหญ่ ค่าซ่อมแพงเอาเรื่อง ใช้ไม้*332, ผ้า*125, หิน*108, เหล็ก*20, กินเวลาครึ่งวัน
ระบบนี่รู้จักรีไซเคิลทรัพยากรจริง ๆ!
การแยกชิ้นส่วนเรือให้ทรัพยากรลดลงฮวบฮาบ แต่ซ่อมเรือกลับต้องใช้ทรัพยากรเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว...
แต่หยางอี้ไม่เสียใจที่ยิงปืน ต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็จะเหนี่ยวไกโดยไม่ลังเล
ใครจะรู้ว่าเมื่อฝูงแมงมุมพวกนั้นพรั่งพรูออกมาแล้วจะเกิดอะไรขึ้น อาจจะกัดคน หรืออาจจะรวมตัวกันกลายเป็นสัตว์ประหลาดก็ได้
สรุปแล้ว รอบคอบหน่อย ไม่มีผิด
ได้กำไรมหาศาลขนาดนี้ ไม่ขาดแคลนทรัพยากรนิดหน่อยนี่!
สามวันต่อมา เรือเมิ่งเหยี่ยนยังคงล่องลอยอยู่รอบเกาะ
หยางอี้มีแผนที่ทะเล มีข้อได้เปรียบโดยกำเนิด สามารถใช้แผนที่ทะเลติดตามความเคลื่อนไหวรอบเกาะได้
แต่ผ่านไปสามวัน ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาเรือในบริเวณใกล้เคียง
เป็นไปได้ว่าหูเหว่ยตายไปแล้ว ผู้เล่นคนอื่นที่ถูกหลอกพอแชทส่วนตัวแล้วพบว่าไม่มีตัวตน ก็เลยระแวง ไม่เข้าใกล้พิกัดนี่อีก
แน่นอน ก็อาจเป็นเพราะหูเหว่ยหลอกใครไม่ได้หลายคน หยางอี้เป็นคนสุดท้ายก็เป็นได้
สามวันนี้ ซูหน่าขังตัวเองอยู่ในห้องทดลอง นอกจากเจาะเลือดหยางอี้ไปอีกสองสามหลอดแล้ว แทบไม่ปรากฏตัวให้เห็น กำลังค้นคว้าอะไรบางอย่าง
พลบค่ำ รัตติกาลกำลังจะมาเยือน หยางอี้เดินเข้าไปในเรือ แล้วตะโกนเตือน
"ซูหน่า ได้เวลากลับห้องไปพักผ่อนแล้วนะ!"
ระบบทำงานแปดชั่วโมง นี่คือกฎตายตัวที่หยางอี้ตั้งให้ซูหน่า อยู่ในห้องทดลองได้อย่างมากวันละแปดชั่วโมง
แบบนี้จะช่วยป้องกันไม่ให้ค่าสติของซูหน่าต่ำเกินไปจนคลุ้มคลั่ง
"ซูหน่า!" หยางอี้ตะโกนอีกครั้ง สีหน้าเริ่มหงุดหงิด
"อีก 5 นาทีนะ ใกล้เสร็จแล้ว!"
"นี่แกกำลังต่อรองอยู่รึไง 5 นาทีเนี่ยนะ ออกมาเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้นฉันจะเตะแกออกมา!" หยางอี้พูดด้วยน้ำเสียงดุดัน
เขามีสิทธิ์ในฐานะกัปตัน สามารถเตะซูหน่าออกจากห้องทดลองได้ตรงตามตัวอักษรเลย คือให้ระบบเตะซูหน่าออกจากห้อง
"อย่านะ! ฉันจะออกมาเอง!"
เกิดความเคลื่อนไหวครู่หนึ่ง แล้วซูหน่าก็วิ่งออกมา
"ได้ผลคืบหน้าบ้างไหม?" หยางอี้ถาม