“บนเกาะนี้มีอะไร?” หยางอี้ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เหตุผลที่เขาไม่ยิงเปรี้ยงหูเหว่ยทิ้ง ก็เพราะต้องการถามคำถามนี้
“ถ้าข้าพูด... เจ้าจะปล่อยข้าไหม?”
หูเหว่ยทรุดนั่งกับพื้น เงยหน้าขึ้นมองหยางอี้อย่างยากลำบาก
“เชื่อข้าได้!” หยางอี้ลดกระบอกปืนลง
“โกหก! ดวงตานั่นมันตั้งใจจะฆ่าข้าชัดๆ!” หูเหว่ยไอออกมา ดูเหมือนแม้แต่พูดยังลำบาก
หยางอี้ขมวดคิ้ว ที่จริงเขาไม่เคยคิดจะปล่อยหูเหว่ยไว้เช่นกัน
“เจ้าแน่ ข้ายอมแพ้ ไม่ต้องให้เจ้าลงมือหรอก! ส่วนบนเกาะมีอะไร... ก็ปล่อยให้เจ้าค้นหาเองเถอะ!” หูเหว่ยหัวเราะเย็นเยียบ ในปากเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสด
“หมายความว่าไง?”
หูเหว่ยไม่ตอบ แต่กลับควักมีดทำครัวจากด้านหลังออกมา
หยางอี้ตื่นตัวทันที ยกปืนเล็งเป้า แต่ก็ไม่ได้ลั่นไก
เพราะหูเหว่ยได้ฆ่าตัวตายไปแล้ว
เขาเด็ดขาดมาก ใช้แรงทั้งหมดที่มี แทงมีดเข้าคอหอยโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
หมอนี่... โหดไม่เบา!
แม้จะมองไม่เห็น แต่บันทึกของหูเหว่ยก็อัปเดตข้อมูล
[ท่านตายแล้ว เงื่อนไขเควสต์นำสาบานล้มเหลว ความคืบหน้า 6/10....]
ลูกแก้วแสงสองลูกตกลงข้างกายเขา น่าจะเป็นของที่ดรอปหลังผู้เล่นตาย
หยางอี้กำลังจะเดินไปเก็บ แต่กลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
เขาได้ยินเสียงซ่า ๆ คล้ายมีสิ่งมีชีวิตจำนวนมากกำลังคลาน
และต้นตอของเสียง ก็คือศพของหูเหว่ย!
วินาทีต่อมา ศพของหูเหว่ยก็ขยับ สั่นกระตุก
พร้อมกันนั้น แมงมุมขนาดเท่าเล็บมือจำนวนนับไม่ถ้วนก็คลานออกมาจากบาดแผลและรูตามตัวเขา