รังนี้มีทางแยกไม่น้อย แต่ทางหลักดูเหมือนจะมีเพียงเส้นเดียว
หยางอี้ไม่คิดจะเข้าไปเสี่ยงอันตรายในทางแยก
ทางแยกพวกนี้มักคับแคบ ความกว้างแค่หนึ่งถึงสองเมตร บางทางยังอยู่บนเพดานถ้ำ
หากเจออันตรายข้างใน จะถอยหนีได้ยาก
เขาเดินตรงไปตามทางหลักตลอด ผ่านไปราวหนึ่งพันเมตร พื้นก็เริ่มเปลี่ยนไป
พื้นใต้เท้าถูกปกคลุมด้วยใยแมงมุมชั้นหนึ่ง แต่มันแห้งสนิทแล้ว ไม่เหนียวหนืด เหยียบแล้วรู้สึกเหมือนเดินบนพรม
พื้นที่ตรงนี้กว้างใหญ่ผิดปกติ ความกว้างมีถึงสิบกว่าเมตร หยางอี้ไม่เข้าใจว่าพวกแมงมุมขุดโพรงใหญ่ขนาดนี้ไปทำไม
เบื้องหน้ามืดมิด แค่แสงเรืองจากเห็ดบนเพดานถ้ำ ไม่พอให้มองเห็นได้ไกลขนาดนั้น
หยางอี้เดินต่อไป
แต่เขาไม่รู้ว่า ตอนที่เท้าขวาเพิ่งเหยียบลงบนพื้นใยแมงมุมนี้ ความเคลื่อนไหวนั้นได้ส่งผ่านไปตามใยแมงมุมสู่ส่วนลึกของโพรงถ้ำ
ที่นี่มีแมงมุมยักษ์มหึมาตัวหนึ่ง ใหญ่กว่าแมงมุมยักษ์ทั่วไปถึงสองเท่า บนหัวก็มีมนุษย์ติดอยู่เช่นกัน
แต่ผิดกับแมงมุมยักษ์ตัวอื่น ร่างมนุษย์บนหัวของมันไม่เหี่ยวแห้งอีกต่อไป แต่ถูกเติมเต็มด้วยเลือดเนื้อ หนังก็มีประกาย กลายเป็นสีแดงอมเทา
และร่างมนุษย์นี้มีทั้งแขนสองข้าง ขาสองข้าง ติดอยู่ที่ด้านข้างลำตัว แค่ตำแหน่งเพี้ยนไปนิด มือเท้ากับลำตัวก็ไม่ใช่ชุดเดียวกัน ยาวสั้นไม่เท่ากัน ดูประหลาดพิกล
ร่างมนุษย์นี้ยังมีหัวกะโหลกหนึ่งหัว น่าจะเป็นส่วนที่ถูกติดเข้าไปหลังสุด ค่อนข้างเหี่ยว เบี้ยวตะแคงไปข้างหนึ่ง
เมื่อได้รับความเคลื่อนไหวส่งมาจากใยแมงมุมแล้ว หนังตาของหัวกะโหลกนี้ก็สั่นระริกเบา ๆ.....
หยางอี้ไม่รู้ตัวเลยสักนิด เดินต่อไปอีกหลายร้อยเมตร ระหว่างทางไม่พบแมงมุมที่กระดุกกระดี้ได้เลยแม้แต่ตัว ทำให้ความระแวดระวังลดลงไปบ้าง
ดูเหมือนฤทธิ์ของยาเวทมนตร์สังหารแมงมุม จะร้ายแรงกว่าที่หยางอี้คาดไว้