บทที่ 4 หีบสมบัติแช่น้ำ
ครั้งนี้ตกปลาอยู่กว่าหนึ่งชั่วโมง ฟ้าเริ่มมืดแล้ว
คืนแรกใกล้มาถึง
หยางอี้หิวโซ ปลาซาร์ดีนขายาวที่กระจัดกระจายอยู่ข้างๆ ดูน่ากินขึ้นมาในสายตาเขา
แต่กินปลาชนิดนี้.... มีโอกาสสูงที่ค่าสติจะลด
นอกจากจำเป็นจริงๆ เขาไม่อยากกินเท่าไรนัก แถมบนเรือก็ไม่มีเตาไฟ ได้แต่กินดิบๆ....
ทุ่นกระตุก หยางอี้มีชีวิตชีวาขึ้นทันที
เขาออกแรงดึง ปลาสีดำตัวหนึ่งถูกดึงขึ้นมา
คราวนี้ปลาไม่มีขายาว มีแต่หนามแหลมเต็มตัว ผิวกายลื่นเหนียว เหมือนเยื่อเมือกบวมน้ำ พอตกบนดาดฟ้า เยื่อเมือกพวกนั้นก็แตกออก ของเหลวสีดำเหม็นเน่าไหลทะลัก
【ปลานี่น่าขยะแขยงมาก ค่าสติของเจ้าลดลง 2】
หยางอี้ยังไม่ทันใช้หอกแทงมัน ปลาก็สิ้นใจไปก่อนแล้ว
【ชื่อ: ปลาปักเป้าซีสต์หนาม】
【ประเภท: อาหาร】
【คำอธิบาย: ปลาในห้วงลึก ของเหลวในตัวมันมีพิษร้ายแรง คนปกติไม่กินมันหรอก ยกเว้น.... ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว】
“มีพิษ?”
หยางอี้ไม่กล้าจับด้วยมือ ใช้หอกแทงทะลุ โยนลงไปในเรือ
พร้อมกันนั้น เขายังจงใจแทงซ้ำอีกหลายครั้ง จนปลายหอกเปื้อนสีดำ กลายเป็นหอกไม้ปลายอาบยาพิษ
ฟ้าเริ่มมืด เหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อนฟ้าจะมืดสนิท
ระบบเน้นย้ำไว้ว่า ตอนกลางคืนจะมีอันตราย หยางอี้จึงไม่ได้ตั้งใจตกปลาตอนกลางคืน
แต่ขณะที่เขาเก็บคันเบ็ด เตรียมกลับไปที่ห้องกัปตัน จู่ๆ ก็มีวัตถุพิเศษลอยผ่านผิวทะเลมา
นั่นคือหีบใบหนึ่ง จะว่าไปก็คือหีบสมบัติ ขนาดเท่ากระเป๋าเอกสาร ลอยผ่านด้านข้างเรือเมิ่งเหยี่ยนไป
ใจหยางอี้เต้นตึกตัก มาถึงหางเสือทันที หมุนหัวเรือไล่ตามหีบสมบัตินั่น
โอกาสนี้ พลาดไม่ได้เด็ดขาด!
เขาบังคับตะขอเกี่ยวที่หัวเรือ จับไปที่หีบสมบัติ
แต่หีบสมบัตินี่เหมือนสิ่งมีชีวิต ลื่นไหล หลบหลีกไปมาตลอด
กว่าจะจับขึ้นมาได้ก็เสียแรงไม่น้อย เขารีบวิ่งไปดูในเรือทันที
【ชื่อ: หีบสมบัติไม้ผุแช่น้ำ】
【ประเภท: หีบสมบัติ】
【คำอธิบาย: นี่อาจไม่ใช่หีบสมบัติแบบที่เจ้าต้องการ】
หยางอี้ระวังตัว มือหนึ่งถือปืนคาบศิลาจ่อไปที่หีบสมบัติ ใช้หอกแง้มเปิดมัน
ข้างในคือ.... หัวคนตาย ไม่มีผม ผิวเป็นสีขาวอมเทา เหมือนมีเมือกเคลือบอยู่ชั้นหนึ่ง
พอเปิด หัวคนตายนี่ก็มีปฏิกิริยา ลืมดวงตาขุ่นมัวขึ้น เริ่มพูด
“ท่านครับ ขอรบกวนเวลาสักครู่ ให้ข้าแนะนำองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงสรรพวิทยาและสรรพานุภาพได้หรือไม่?”
【เจ้าไม่เข้าใจคำพูดของมัน ค่าสติลดลง 5 แต้ม】
หยางอี้หนังศีรษะชา ร่างกายสั่นน้อยๆ
“ท่านครับ ขอ...”
ชั่วพริบตาถัดมา หัวคนนี้กระโดดออกมา หยางอี้ถึงเห็นร่างจริงของมันชัดเจน
นั่นคือปลาหมึก แต่หัวกลายเป็นหัวคน ข้างล่างเป็นหนวดบิดเบี้ยวมากมาย
มันกำลังกระโดดมาทางหยางอี้ ยื่นหนวดออกมา เผยให้เห็นฟันแหลมเหมือนจะงอยปากนกอยู่ด้านล่าง ดูเหมือนจะกัดหยางอี้ แต่สิ่งที่รอมันอยู่คือ...
“ปัง!”
ประกายไฟกระเด็นจากปากกระบอกปืน ไม่ได้ยิงไม่ออก
เสียงปืนทุ้มดังขึ้น ราวกับเสียงคำรามต่ำของอสูร
ปลาหมึกตัวนี้แตกกระจาย กลายเป็นเศษเนื้อ
【ได้ยินเสียงปืนประหลาด ค่าสติของเจ้าลดลง 3】
หยางอี้รู้สึกเหมือนมีไฟขุ่นมัวพลุ่งขึ้นในใจ อยากอาเจียน จึงตรวจสอบสถานะของตนทันที
ค่าสติ: 88/100
ค่าพลังชีวิต: 62/100
ค่าเลือด: 100/100
ดูเหมือนค่าสติที่ลดลง จะรบกวนจิตใจคนได้
โชคดีที่ค่าสถานะจิตวิญญาณของหยางอี้สูงมาก จิตใจมั่นคงดุจเหล็กกล้า ไม่นานก็สงบลง ตรวจสอบศพอสูร
【ชื่อ: ปลาหมึกหัวคน】
【ประเภท: อาหาร/วัตถุดิบ】
【คำอธิบาย: เผ่าพันธุ์ปลาในห้วงลึก อย่าพยายามเข้าใจคำพูดของมัน นั่นเป็นเพียงกลลวงเพื่อลอบโจมตีเจ้า เบี่ยงเบนความสนใจของเจ้า
แต่หากเจ้าเข้าใจคำพูดของมัน.... ก็ได้แต่ขอให้โชคดีแล้ว
กินได้ ใช้เป็นวัตถุดิบ มีพิษอ่อนๆ หลังกิน พลังโจมตี +1 ชั่วคราว, พลังป้องกัน +1, จิตวิญญาณ -1, ค่าสติ -20】
【คำเตือน: ไม่สามารถทะลุค่าสถานะจำกัดของมนุษย์ปุถุชนได้ ค่าสถานะจำกัดของมนุษย์ปุถุชนคือ 10】
สิ่งนี้ยังพอมีค่าอยู่บ้าง
หยางอี้รวบรวมเศษเนื้อพวกนี้มาวางไว้ จากนั้นตรวจดูภายในหีบสมบัติต่อ
ข้างในมีเหรียญสนิมเขรอะอยู่บางส่วน หยางอี้หยิบออกมาหนึ่งเหรียญ ด้านหน้ามีลวดลายหอยสังข์ ด้านหลังเป็นรูปหัวปลาหมึกแบบการ์ตูน
【เจ้าได้รับเหรียญหอยสังข์ 100】
นอกเหนือจากนี้ ข้างในว่างเปล่า
แล้วน้ำจืดที่ว่าไว้เล่า?
เหรียญหอยสังข์ก็ใช้ไม่ได้!
ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว
หยางอี้โยนโครงกระดูกกัปตันลงในเรือ กลับไปที่ห้องกัปตัน
เขาไม่ได้ตั้งใจจะตกปลา หรือจับอะไรตอนกลางคืน
เพราะระบบเตือนไว้แล้วว่า กลางคืนจะมีอันตราย เขาไม่อยากเสี่ยงตั้งแต่แรก
เรื่องน้ำจืด พรุ่งนี้ค่อยพยายามใหม่
เรื่องอาหาร ก็กินปลาซาร์ดีนขายาวซะเลย!
เพื่อมีชีวิตอยู่ หยางอี้ไม่รังเกียจที่จะกินของแปลกๆ ขอแค่ให้โปรตีนและพลังงานก็พอ
เขาไม่เคยยอมแพ้ง่ายๆ
เมื่อก่อนเป็นอย่างนั้น ตอนนี้ ก็เช่นกัน!
เขานอนบนเตียงเก่าคร่ำคร่า พลิกตัวไปมา
เตียงนี้ชื้น มีกลิ่นอับ ทำให้อึดอัดมาก
แต่เขาไม่มีทางเลือก
ฟ้ามืดสนิทแล้ว
มีเพียงแสงจันทร์ส่องลงมาเล็กน้อย รอบข้างนอกจากเสียงคลื่นและเสียงลมแล้ว ก็ไม่มีเสียงใดอีก
หยางอี้ง่วงไม่ลงเลย เปิดช่องแชทโลกขึ้นมาดู
“ตะขอเกี่ยวจับหีบสมบัติได้ด้วย”
เขาส่งข้อมูลชิ้นหนึ่งออกไป
ข้อมูลนี้ความจริงไม่มีค่าอะไร เพราะคนอื่นแค่เห็นหีบสมบัติ ก็ต้องไปจับอยู่แล้ว
แต่ส่งออกไป ก็อาจได้ความหวังดีและข้อมูลเพิ่มเติมจากคนอื่น
“จริงด้วย ข้าก็จับหีบสมบัติวัตถุดิบไม้ได้ใบหนึ่ง เปิดได้เหล็ก 1 หน่วย ไม้ 20 หน่วย ผ้า 20 หน่วย”
“อย่างนั้นเจ้าก็อัปเกรดเรือได้เร็วๆ สินะ อิจฉาจัง!”
“ฮิๆ... ข้าจับหีบสมบัติอุปกรณ์สัมฤทธิ์ได้ใบหนึ่ง ได้ของดีมาหนึ่งชิ้น!”
【สร้อยคอมุกเปื้อนเลือดเส้นหนึ่ง】
【ประเภท: มรดก】
【คุณภาพ: ดี】
【คำอธิบาย: ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นสินสอดของเจ้าสาวบางคน.... เจ้าของเดิมกำลังตามหาอยู่จนถึงตอนนี้
สวมใส่แล้ว ความคล่องแคล่ว +1, จิตวิญญาณ -1, ค่าสติสูงสุด -5】
“เอ่อ... ข้าว่าอันนี้ไม่เหมือนของดีเลยนะ....”
“เจ้าก็แค่อิจฉาข้า!”
“มืดจริง เรือข้าไม่มีไฟ คงต้องอัปเกรดก่อนถึงจะมี”
“ผ้าห่มก็ไม่มี หนาวจะตาย!”
“ข้านอนไม่หลับ!”
“พวกเจ้ารู้สึกไหมว่าคลื่นทะเลเหมือนจะแรงขึ้น?”
“ยิ่งคลื่นใหญ่ปลายิ่งแพง พวกพ้อง ตกปลากันเลย!”
“ตกปลาตอนกลางคืน +1”
“+2”
“+10086”
“พวกเจ้าได้ยินเสียงเพลงไหม ฟังดูดีแปลกๆ”
“ไม่มีนะ อย่าทำให้ข้าตกใจ ในทะเลจะมีเสียงเพลงมาจากไหน?”
“ข้าเห็นแล้ว สาวสวยกำลังร้องเพลงอยู่ เซ็กซี่จัง นางกำลังโบกมือให้ข้าด้วย!”
“พี่ชาย ระวังค่าสติของเจ้าด้วย! นั่นมันไซเรน พระเจ้า!”
“นางสวยมาก นางว่ายมาทางข้าแล้ว!”
“พี่ชาย เร็วเข้า หลบเข้าไปในห้องกัปตัน ล็อกประตู!”
“จบแล้ว เขาถูกมนตร์สะกดแล้ว”
“......”
“พี่ชายยังอยู่ไหม ดึกๆ อย่ามาทำให้คนตกใจ!”
“เฮ้?”
ไม่มีข้อความจากคนคนนั้นอีกเลย....
หยางอี้ขมวดคิ้ว
คำเตือนของระบบนี่ ไม่ได้มาลอยๆ แน่
เขาตั้งใจฟังดู ก็ไม่ได้ยินเสียงเพลง ลุกขึ้นผลักประตูห้องกัปตันออก
ประตูเรือผีลำนี้เก่าคร่ำคร่า สลักพังไปนานแล้ว เป็นแค่ของประดับ
เขาแง้มประตูไว้เล็กน้อย สังเกตด้านนอกอย่างละเอียด ใช้แสงจันทร์มองไปรอบๆ
ดูอยู่หลายนาที แน่ใจว่าไม่มีอะไรเคลื่อนไหว เขาถึงรีบวิ่งออกไป มาที่หัวเรือ บังคับหางเสือ ลดความเร็วลงเหลือ 10 นอต
ลดความเร็ว ก็ลดโอกาสเจออสูรได้
ถ้าเกิดเจออสูรตอนหลับอยู่ ก็ตายไม่รู้ตัวเลย!
แต่จอดนิ่งอยู่กับที่ ก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดี
หยางอี้คิดว่า 10 นอตนี่กำลังดี รักษาระยะห่างจากหมอกดำที่อยู่ด้านหลัง
จัดการทุกอย่างเสร็จ เขากลับไปที่ห้องกัปตัน วางปืนคาบศิลาไว้บนหัวเตียง พิงหอกไว้ที่ผนัง
ดูช่องแชทต่ออีกพัก จนดึกดื่น เขาถึงค่อยๆ หลับไป มีเสียงพึมพำคล้ายแว่วมาแต่ไกลดังข้างหู
เขาขมวดคิ้วแน่น เหงื่อออกที่หน้าผาก ดูเหมือนกำลังฝันร้าย