บทที่ 1 เกมเอาชีวิตรอดในทะเลของทุกคน
“ยินดีต้อนรับสู่เกมเอาชีวิตรอดในทะเลของทุกคน....”
“ต่อจากนี้ พวกเจ้าจะใช้ชีวิตที่เหลือในทะเล.....”
“ไม่ต้องกังวลเรื่องโรคภัยหรือความพิการทางร่างกาย ระบบนี้จะรักษาพวกเจ้าให้หายดีทั้งหมด ให้จุดเริ่มต้นที่ค่อนข้างเท่าเทียม.....”
“พวกเจ้าสามารถแล่นเรือได้อย่างอิสระในทะเล ทำทุกสิ่งที่อยากทำ....”
“จะเป็นคนไร้ชื่อเสียง หรือโด่งดังไปทั่วหล้า ก็ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง....”
“ทะเลจะมอบความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัดแก่เจ้า มีเพียงสิ่งเดียวที่เจ้าต้องระวัง”
“เดินหน้าต่อไป อย่าให้หมอกดำที่อยู่ข้างหลังตามทัน”
“ความเร็วของหมอกดำตอนนี้คือสิบนอต!”
......................
เสียงประหลาดดังขึ้นในหัว
หยางอี้ฟื้นขึ้นมา พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงเก่าๆ หลังหนึ่ง
เขาพยายามลุกขึ้น แต่ฝุ่นที่ฟุ้งขึ้นมาทำให้เขาสำลักจนไอ
มองไปรอบๆ เขาพบว่าตัวเองอยู่ในบ้านพังๆ ที่คับแคบและสลัว
ไม่ไกลออกไปมีโต๊ะตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีโครงกระดูกแห้งๆ นอนอยู่ มือซ้ายยังถือปืนคาบศิลาที่ขึ้นสนิม กะโหลกศีรษะหายไปครึ่งหนึ่ง ดูเหมือนฆ่าตัวตาย
“นี่มัน...?”
หยางอี้ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัว แต่กลับมองดูมือที่ซูบผอมของตัวเอง
เขาลุกขึ้นยืนได้ นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ!
ไม่กี่นาทีก่อน หยางอี้ยังเป็นคนไข้ที่นอนป่วยอยู่บนเตียง แต่ตอนนี้กลับฟื้นคืนสู่สภาพแข็งแรงอย่างน่าอัศจรรย์!
ตอนอายุสิบสองปี เขาถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง พออายุยี่สิบปีก็เป็นอัมพาตสมบูรณ์
แต่เขาไม่เคยยอมแพ้ชีวิต ใช้ปากเล่นเกมและไลฟ์สดมาตลอด หาเงินเลี้ยงตัวเองด้วยลำแข้งของตัวเอง จนอายุยี่สิบห้าปี
เขาชอบเล่นเกมสยองขวัญ จึงไม่ค่อยมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อโครงกระดูกศพที่ไม่ขยับเขยื้อน
“สิ่งที่เสียงนี้พูด....เป็นเรื่องจริง!”
หยางอี้พึมพำกับตัวเอง พลางมองไปนอกหน้าต่าง
เป็นทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา มีคลื่นซัดเป็นครั้งคราว
ในเวลาเดียวกัน เสียงประหลาดก็ดังขึ้นอีกครั้ง แยกไม่ออกว่าชายหรือหญิง
“ทุกคนคงรู้แล้วว่าตัวเองอยู่ที่ไหน!”
“ใช่แล้ว! พวกเจ้าทั้งหมดอยู่กลางทะเล แต่ละคนห่างกันเกินห้าร้อยไมล์ทะเล จะไม่ได้เจอกันภายในเวลาอันสั้น”
“ใกล้ๆ ตัวพวกเจ้า น่าจะมีสมุดเล่มเล็กๆ อยู่เล่มหนึ่ง ชื่อว่า บันทึกการเดินเรือ”
“ในนั้นมีฟังก์ชันที่มีประโยชน์มากมาย ทำให้พวกเจ้าสื่อสารกันได้อย่างไร้อุปสรรค ลองดูก็รู้”
“ส่วนเนื้อหาอื่นๆ จะแจ้งให้ทราบในรูปแบบประกาศภายหลัง โปรดรอติดตาม....”
เสียงเงียบหายไป
หยางอี้ก้มลงเห็นสมุดเล่มเล็กบนเตียง มีข้อความ บันทึกการเดินเรือ สี่ตัวอักษร ปกสีดำ ขนาดเท่าฝ่ามือ
มันเปล่งแสงเรืองๆ ราวกับกำลังเรียกให้หยางอี้เปิด
หยางอี้หยิบมันขึ้นมา เปิดดู หน้าแรกเขียนกฎไว้
【1.โดยไม่ได้รับอนุญาต คนอื่นไม่สามารถขึ้นเรือของเจ้าได้】
【2.สิ่งของบนเรือของเจ้าจะไม่ถูกผู้เล่นอื่นขโมยไป เว้นแต่เจ้าจะตายแล้ว】
【3.เรือแต่ละลำติดตั้งตะขอสับ มีความคงทนไม่จำกัด จับสิ่งของที่ลอยมาได้อย่างวางใจเลย!】
【4.เจ้าต้องอัปเกรดและเสริมความแข็งแกร่งให้เรือของเจ้า ทำให้มันดูปลอดภัยพอ】
【5.ระวังยามค่ำคืน ระวังหมอก เมื่อตกเข้าไปในหมอกดำข้างหลัง เจ้าจะตาย】
【6.คู่มือเล่มนี้ผูกวิญญาณ สามารถเปิดดูในหัวได้】
【7.บนทะเล เจ้าจะไม่มีวันรู้สึกเหงา】
สมุดเล่มนี้ให้ความรู้สึกเหมือนผิวหนังเมื่อสัมผัส หยางอี้พลิกไปด้านหลัง
หน้าที่สอง เป็นสภาพอากาศของวันนั้น ข้ามไปก่อน
หน้าที่สาม เป็นข้อมูลสถานะ
หยางอี้
สถานะ: แข็งแรง『รูปคนท่าใหญ่ สีเขียวทั้งหมด』
(ค่าสถานะเฉลี่ยของผู้ใหญ่ปกติคือ 5 สามารถฝึกฝนภายหลังเพิ่มเป็น 10 ได้)
(ค่าสถานะ 10 คือขีดจำกัดของมนุษย์)
พละกำลัง: 3 (0/50)
จิตใจ: 7+1 (0/8000) (จิตใจสูงขึ้น ความต้านทานต่อความวิปลาสจะสูงขึ้น พร้อมทั้งฟื้นฟูความมีสติได้เร็วขึ้น)
คล่องแคล่ว: 4 (0/100)
ร่างกาย: 3 (0/50)
การรับรู้: 5 (0/200)
สติ: 100/100 (สติต่ำกว่า 50 จะคลุ้มคลั่ง ต่ำกว่า 30 จะคิดฆ่าตัวตาย ต่ำกว่า 10....)
พละกำลัง: 100/100 (พละกำลังต่ำกว่า 50 จะง่วง ต่ำกว่า 30 อาจหมดสติ)
เลือดลม: 100/100
พรสวรรค์:
เจตจำนงเหล็ก: เจ้าไม่มีวันยอมแพ้ ขีดจำกัดจิตใจ +1 สติของเจ้าจะเหลืออย่างน้อย 1 แต้มและจะไม่ฆ่าตัวตาย เมื่อสติลดลงมาก (น้อยกว่าหรือเท่ากับ 50) จะเข้าสู่สภาวะบ้าคลั่ง
หยางอี้ดูข้อมูลสถานะจบแล้ว รู้สึกเบาใจขึ้นบ้าง
ค่าสถานะต่ำต้องการประสบการณ์น้อย ทำให้เขาตามทันค่าสถานะได้ไม่ยากนัก
เขาพลิกต่อไปด้านหลัง เจอช่องแชต
ข้างในแบ่งเป็น แชตโลก แชตภูมิภาค และแชตส่วนตัว
ตอนนี้แชตโลกคึกคักที่สุด มีคนส่งข้อความมาเรื่อยๆ
“มีใครอยู่ไหม?”
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”
“เมื่อกี้ฉันกำลังขี้อยู่ ยังไม่ได้เช็ดก้นเลย แป๊บเดียวก็มาอยู่บนเรือแล้ว!”
“ที่นี่มีฉันอยู่คนเดียว ใครมีมือถือไหม ช่วยฉันแจ้งตำรวจหน่อย!”
“ใครลักพาตัวฉัน มึงรู้ไหมว่าพ่อกูเป็นใคร?”
“ไม่แน่พ่อแกก็โดนมาด้วยกัน!”
“ลูกชาย นั่นแกหรือเปล่า?”
“อย่ามามั่ว!”
“มือที่หักอยู่ดีๆ ก็หาย....”
“มีความรู้สึกเจ็บ...นี่ไม่ใช่ความฝัน!”
.......
จำนวนคนออนไลน์สูงถึงหลายพันล้านคน คาดว่าทุกคนถูกดึงเข้ามาหมดแล้ว
หยางอี้ไม่รีบส่งข้อความ แต่ดูข้อมูลแชต รวบรวมข้อมูลที่อาจเป็นประโยชน์
แต่ละคนต่อวัน ส่งข้อความโลกได้แค่ 10 ข้อความ ถ้าเกินต้องจ่าย เหรียญหอยสังข์ เพิ่ม หนึ่งร้อยเหรียญหอยสังข์ต่อข้อความ
เหรียญหอยสังข์นี่คืออะไร หยางอี้ไม่รู้ และในมือก็ไม่มี
สิบกว่านาทีผ่านไป ข้อความที่สับสนค่อยๆ ลดลง บทสนทนาเริ่มมีสาระมากขึ้น
“กฎในคู่มือพวกนายก็ 7 ข้อเหมือนกันไหม?”
“ขอรวมกลุ่ม มีใครจะตั้งปาร์ตี้ไหม!”
“ระยะทางไกลเกินไป แถมไม่มีพิกัด ตอนนี้รวมกลุ่มกันไม่ได้เลย!”
“เราควรแบ่งปันข้อมูลกัน ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน!”
“พวกนายสำรวจเรือกันหรือยัง ฉันเจอไอเทมชิ้นหนึ่ง”
ข้างล่างแนบข้อมูลไอเทมมาด้วย
【ชื่อ: ฉมวกย้อมเลือด】
【ประเภท: มรดก】
【คุณภาพ: ดี】（ระดับไอเทม: ธรรมดา, ดี, ดีเยี่ยม, ล้ำค่า, ยอดเยี่ยม, ฮีโร่, มาสเตอร์.....）
【คำอธิบาย: คมมาก สามารถสร้างความเสียหายเล็กน้อยแก่ มอนสเตอร์เฮเทอโร และทำให้พวกมันโกรธได้】
หมายเหตุ: การใช้มรดก มีความเสี่ยงที่จะทำให้สติลดลง
จากนั้นแชตโลกก็ระเบิด
“มอนสเตอร์เฮเทอโรคืออะไร? โลกนี้มีมอนสเตอร์เหรอ?”
“ทำไมฉันไม่มีอะไรเลย ในห้องเรือมีแค่น้ำจืด ขนมปัง กับผัก”
“นายมีผักเหรอ? ฉันมีแต่ไส้กรอก?”
บนทะเล ผักหายากกว่าเนื้อมาก
“เรือล่ะ เรือพวกนายใหญ่ไหม เรือฉันยาวตั้งร้อยกว่าเมตร ใหญ่มาก...”
“อะไรนะ! เรือฉันยาวแค่สิบเมตร!”
คนนั้นรีบส่งข้อมูลเรือมา
【เรือหัวใจเหล็กกล้า, เลเวล 1, ความคงทน 5000/5000, ความจุ 8000 หน่วย, ความเร็วห้านอต】
【สกิลเรือ: ยิงเต็มสูบ: เพิ่มความเร็วการยิงปืนใหญ่เป็น 200% เป็นเวลา 15 นาที
ฉมวกยักษ์ยิงสามนัด: เจาะทะลุและเกาะเกี่ยววัตถุบางอย่างได้】
【คำอธิบาย: ความเร็วของมันอาจไม่เร็ว แต่ความเร็วของเจ้าต้องเร็ว!】
“บ้า! เกมนี้ไม่ยุติธรรมเลย เรือเลเวลหนึ่งของมันมีปืนใหญ่!”
“เรือพิเศษมีสกิลด้วย เรือฉันไม่มีอะไรเลย”
“ฉันจะรีโรล มีร้านค้าเติมเงินไหม? ฉันมีตังค์เยอะ!”
“พวกนายเป็นคนโง่กันหมดรึไง?
เรือมันเร็วแค่ 5 นอต ช้ากว่าหมอกดำอีก!”
“จริงด้วย หมอกดำเร็วกว่า 10 นอต! มันซวยแน่ ฮ่าๆๆ!”
ตอนนี้มีประกาศเด้งขึ้นมา
【ประกาศการเดินเรือ:
พวกเจ้าทุกคนมีจุดเริ่มต้นที่แตกต่างกัน! เรือ, สิ่งของบนเรือ, พรสวรรค์ส่วนบุคคล และตำแหน่งเริ่มต้น ถูกกำหนดตามบุคลิกและประสบการณ์ของเจ้า ปฏิเสธการคัดค้าน!】
“ใครจะไปเชื่อ ต้องมีการล็อบบี้แน่ๆ! บางคนเริ่มมาก็มีอาวุธ ฉันมีแต่ของกิน!”
“คนอื่นสะสมเสบียง ฉันสะสมปืน คนอื่นก็คือคลังเสบียงของฉัน!”
“เป็นไปได้ไหมว่า คนที่มีปืนใหญ่ บริเวณใกล้ๆ จะเกิดมอนสเตอร์ ส่วนนายไม่มี?”
หยางอี้ปิดบันทึก แล้วเริ่มค้นหาของในห้องเช่นกัน
เขาพบว่าปืนคาบศิลาในมือโครงกระดูกเป็นไอเทมชิ้นหนึ่ง
【ชื่อ: ปืนคาบศิลาชุ่มน้ำและขึ้นสนิม】
【ประเภท: มรดก】
【คุณภาพ: ดีเยี่ยม】
【คำอธิบาย: ครั้งหนึ่งเคยเป็นผลงานระดับมาสเตอร์ แต่แช่น้ำนานเกินไป สนิมรุนแรง มีโอกาสแค่ 50% ที่จะยิงติด สร้างความเสียหายปานกลางแก่มอนสเตอร์เฮเทอโร
ปืนนี้ไม่ต้องใช้กระสุน เวลาบรรจุอัตโนมัติหนึ่งนาที บรรจุได้ 1 นัด】
“ไอเทมระดับดีเยี่ยม?”
สีหน้าหยางอี้เคร่งขรึมขึ้น
ตามที่ประกาศบอก เงื่อนไขเริ่มต้นนั้นเท่าเทียมกัน
งั้นการที่เขาได้ปืนนี้มา จะหมายถึงเริ่มต้นแบบนรกหรือเปล่า?
เขาเขี่ยโครงกระดูกบนโต๊ะออก พบว่าใต้โครงกระดูกมีกระดาษแผ่นหนึ่งทับอยู่ เปื่อยยุ่ยแล้ว มีตัวหนังสือบางส่วนพออ่านออก
“.....บนเรือไม่มีเสบียงแล้ว ฉันทำได้แค่ลองตกปลา”
“....วันนี้โชคดี ตกปลาเก๋าเสือได้ตัวหนึ่ง พอกินได้สองวัน”
“.....ฮิๆ ฉันตกได้ปืนโบราณกระบอกหนึ่ง แม้เสียงปืนจะแปลกๆ แต่ดูเหมือนมีค่ามาก!”
ด้านหลังเป็นรอยเลือดคราบใหญ่ มองเห็นแค่บรรทัดสุดท้าย
“ในทะเลมีของแบบนี้ได้ยังไง?”
หยางอี้อ่านจบแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ลุกเดินออกจากห้องกัปตัน
ด้านนอกเป็นทางเดินดาดฟ้า เขาเงยหน้าขึ้นสำรวจเรือของตัวเองอย่างละเอียด