“นำใบหญ้าแห้งที่สลายตัวแล้วกับน้ำดอกวิสทีเรีย มาผสมในอัตราสามต่อหนึ่ง เพื่อให้เป็นไปตามสูตรน้ำยา”
“เมื่อผสมเข้ากันดีแล้ว ค่อยเติมเลือดของวัวสวรรค์หลังเหล็กเก้าสิบกรัม”
“ต้องระวัง เลือดของวัวสวรรค์หลังเหล็กมีพิษเพียงเล็กน้อย เจ้าต้องชำระเลือดให้บริสุทธิ์ แต่อย่าให้มากเกินไป อย่าฆ่าธาตุที่มีฤทธิ์ในเลือด มิเช่นนั้นน้ำยาที่ผสมออกมาจะเป็นของเสีย”
“คอยควบคุมปริมาณของหญ้าบ๊วยขาว เมื่อผสมเสร็จ ต้องเติมสมุนไพรอีกสามชนิดตามลำดับ สีของน้ำยาจะเปลี่ยนเป็นเหลืองจาง เหลืองใส และเหลืองเข้ม ทุกครั้งที่เปลี่ยนสีต้องเติมใบบ๊วยเรืองแสงเพื่อทำให้เป็นกลาง......”
บนโต๊ะผสมยา ขวดโหลมากมายวางเรียงรายเต็มไปหมด
ตู้ซิวถือภาชนะ ผสมน้ำยาสงบวิญญาณ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากไม่หยุด
ปรมาจารย์เล้งยืนดูอยู่ข้างๆ คอยเตือนตู้ซิวเป็นระยะ
“อาจารย์ ขั้นต่อไปทำอย่างไร?”
เมื่อเห็นปรมาจารย์เล้งไม่ชี้แนะต่อ ตู้ซิวจึงเอ่ยถามขึ้น
“ขั้นต่อไป เจ้าจงเทขยะที่ผสมไว้นั้นทิ้ง แล้วเริ่มใหม่”
ปรมาจารย์เล้งเอ่ยอย่างเย็นชา
“ล้มเหลวแล้วหรือ?”
ตู้ซิวตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาผสมยา ไม่คิดว่าจะเพิ่งเริ่มก็จบลงแล้ว
“อืม”
ที่เห็นตู้ซิวทำหน้าสิ่วหน้าขวาน ปรมาจารย์เล้งรู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก
“รู้หรือไม่ว่าทำไมถึงล้มเหลว?”
ตู้ซิวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด: “ปฏิกิริยาระหว่างสมุนไพรเหล่านี้ กับที่ข้าจินตนาการไว้ ไม่เหมือนกัน น่าจะมีจุดที่ผิดพลาดอยู่ที่ใดสักแห่ง”
บนเว็บไซต์ทางการของสำนักปรุงยา มีคลิปวิดีโอจำนวนมาก เป็นกระบวนการผสมยาของนักปรุงยา