เจอสีเขียวแล้ว!
สามคำนี้ดังขึ้น หลิวกังและหวังเจ้าต่างก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน
“คุณหวัง สมเป็นของแข็งจากคุณจริง ๆ!”
“ฮ่า ๆ ๆ ชมเกินไปแล้ว ชมเกินไปแล้ว!”
หลิวกังและหวังเจ้าผลัดกันประจบประแจงอย่างไร้ยางอาย พวกเขาคิดไปเองว่าหินดิบของตนเจอสีเขียวแล้ว
พลางพูดพลางหัวเราะ ทั้งสองคนมองไปที่หินดิบของตน
ภายใต้สายน้ำที่ชะล้าง หน้าตัดเต็มไปด้วยสีเทาหม่นราวกับปุยฝ้าย และยังมีรอยร้าวละเอียดนับไม่ถ้วนเหมือนใยแมงมุม
หลิวกังและหวังเจ้าอึ้งไป ถึงกับสงสัยว่าตัวเองเห็นภาพหลอน รีบขยี้ตา
แต่เมื่อเพ่งมองอีกครั้งก็ยังเหมือนเดิม ยิ่งรู้สึกงุนงงเข้าไปใหญ่
ไม่ใช่ว่าเจอสีเขียวหรอกหรือ?
แต่ไม่มีสีเขียวแม้แต่น้อย สีเขียวมันอยู่ที่ไหน?
ในจังหวะนั้นเอง เสียงระเบิดที่ดังสนั่นกึกก้องก็พุ่งขึ้นไปบนฟ้า ฉีกทลายความเงียบงันทั้งหมด
“โอ้สวรรค์ เศษหินเหลือทิ้งนี่เจอสีเขียวจริง ๆ ด้วย!”
ประโยคนี้ราวกับเทน้ำหนึ่งทัพพีลงในกระทะน้ำมันเดือด สถานที่เกิดเหตุระเบิดขึ้นทันที!
ฝูงชนที่มุงดูเบิกตากว้าง แย่งกันเบียดเข้าไปข้างหน้า ต่างอุทานด้วยความไม่อยากเชื่อ เสียงตกใจซ้อนทับกันดังจนเกือบจะพังหลังคา
“เชี่ย! ยังเป็นหยกน้ำแข็งขั้นสูงเขียวพระอาทิตย์อีก ของอย่างนี้เทียบกับแก้วใสจักรพรรดิเขียวขจียังขาดแค่หน่อยเดียวเท่านั้นนะ!”
“นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน ผมยังเคยดูเศษหินก้อนนี้เลยนะ มันไม่มีทางเจอสีเขียวได้!”
บนเครื่องตัด หน้าตัดใหม่ด้านข้างของหินดิบของเวยยวนเต็มไปด้วยสีเขียวสดชื่น เผยให้เห็นหยกก้อนใหญ่ราวกับแผ่นหยก