"คุณแน่ใจจริงหรือ?"
เมื่อฝูงชนแยกย้าย หลิ่วเซียงหรงก็ดึงเวยยวนไปยังมุมหนึ่งแล้วถามขึ้น
เวยยวนพยักหน้า ถามกลับเสียงเบา
"คุณไม่โกรธผมหรือ?"
หลิ่วเซียงหรงมองเขาด้วยความประหลาดใจ
"เยว่ชิ่งเซิงกับฉันไม่ถูกกัน ทุกครั้งที่เจอกันก็ต้องมีเรื่องให้ปวดหัว"
"ถึงไม่มีคุณ เขาก็หาเหตุอื่นอยู่ดี ทำไมฉันต้องโกรธคุณด้วย?"
"ที่จริง คุณคิดว่าหินดิบหมายเลข 047 ใช้ไม่ได้จริงหรือ?"
ในใจของเวยยวนอบอุ่นขึ้นมา เขาตอบอย่างหนักแน่น
"ใช้ไม่ได้แน่นอน!"
"บางทีผมอาจไม่เคยบอกคุณ แต่หูของผมดีมาก แค่ฟังเสียงก็แยกคุณภาพของวัตถุได้"
"หินดิบหมายเลข 047 ไม่มีทางเจอสีเขียวเด็ดขาด!"
หลิ่วเซียงหรงครุ่นคิด แววตาฉายแวบหนึ่งของความเด็ดเดี่ยว
"เดิมทีฉันก็มองหินดิบหมายเลข 047 ไว้มาก แต่เมื่อคุณพูดอย่างนี้ เราก็ไม่ต้องไปร่วมวงด้วย เอาแค่หินดิบก้อนอื่นที่มองไว้ก็พอ"
ทันทีที่เธอพูดจบ ผู้เชี่ยวชาญเสี่ยงหยกสองคนที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ ก็นิ่งเฉยต่อไปไม่ไหว
หลี่เฉิงที่ผมและเคราหงอกเป็นหย่อมๆ อดไม่ได้ที่จะคัดค้าน "คุณหนู 047 เป็นหินดิบที่ลักษณะภายนอกดีที่สุดในงาน"
"แม้แต่ในงานมหกรรมหินที่อันหนาน หินดิบที่มีลักษณะอย่างนี้ก็หาได้ยาก จะทิ้งไปดื้อๆ น่าเสียดายเกินไปแล้ว!"
เฉียนเหมี่ยว ผู้เชี่ยวชาญเสี่ยงหยกอีกคนก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง มองเวยยวนด้วยสายตาขุ่นเคือง
"คุณเวย ถ้าคุณบอกว่ามองออกว่าหินดิบมีปัญหา ฉันเชื่อ แต่แค่อาศัยการฟังก็รู้ว่าหินดิบจะเจอสีเขียวหรือไม่ นี่มันนิทานก่อนนอนชัดๆ"