ฝูงชนที่กำลังเม้าท์มอยกันอย่างออกรสเรื่องหยกสีเขียวมรกตมูลค่ากว่า 20 ล้านพลันเงียบกริบ หันมามองหลิวกังด้วยสายตาเย้ยหยัน
พวกเขามาแค่ดูเรื่องสนุก จะมีจุดยืนอะไรกันเล่า
เมื่อกี้เวยยวนเป็นรอง พวกเขาก็ถากถางเวยยวน
พอโดนเวยยวนตบหน้ากลับเสียสลบ ก็รีบหันกระบอกเสียงมาจวกใส่หลิวกังต่อทันที
"จะยืนบื้ออยู่ทำไม รีบขอโทษสิ!"
"อย่าทำให้ลูกผู้ชายขายขี้หน้า องอาจหน่อย แค่ขอโทษเองไม่ใช่หรือ!"
"อืดอาดอะไรนักหนา รีบ ๆ เข้า!"
คำเสียดสีสารพัดถาโถมเข้าใส่หลิวกัง
หวังเจ้ารีบหดตัวหลบไปแล้ว
เขาแค่มาช่วยหลิวกังหนุนหลัง ไม่ได้ลงมาเอาด้วยในวงเสี่ยงเลยสักนิด
ตอนนี้หลิวกังถูกตีโต้กลับ เขาจะไม่เผ่นหนีให้พ้น ๆ เลยหรือ
อะไรนะ?
น้ำใจเพื่อน?
พูดกันเล่น ๆ ใครจะไปคิดจริงจัง!
เขาไม่ได้ทวงเงินค่าหินดิบจากหลิวกังก็นับว่าบุญแล้ว จะให้มาบังกระสุนแทนหลิวกังอีก เขาจะโง่เต็มทนหรือไง?
หลิวกังจึงยืนอยู่อย่างเดียวดาย ท่ามกลางคลื่นมุ่งร้ายที่ซัดสาดเข้าใส่
นั่นกลับยิ่งทำให้หลิวกังตอกย้ำความตั้งใจของตัวเอง
หลิวกังมองเวยยวนกับฉู่ซินโหรวที่แนบชิดตัวเวยยวนด้วยสีหน้าเครียดจัด สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วค่อย ๆ ผ่อนออก
จากนั้นสีหน้าเขากลับค่อย ๆ สงบลงทีละน้อย พยักหน้าให้เวยยวน
"ดี ข้ารับคำ หากยอมรับความพ่ายแพ้"
"ที่ข้าด่าทอท่านเมื่อครู่ ข้าขออภัย"
"ต่อจากนี้ ข้าจะไม่ตอแยหล่อนอีก"