เวยยวนสีหน้าสงบนิ่ง ไร้วี่แววโกรธเคือง
เสิ่นชิงเหยียนค่อนข้างงงงัน คำพูดของหลินเวยเวยประกอบกับน้ำเสียงอาฆาตแค้นยิ่งกว่าภรรยาขี้หึงนั่น ทำให้เฉินชิงเหยียนพอจะเดาอะไรได้บ้างแล้ว
เธอไม่คาดคิดเลยว่าแค่หาเวลามาปล่อยบ้านขาย จะได้เจอเรื่องเด็ดเรื่องใหญ่ขนาดนี้
ส่วนหลินเวยเวยเมื่อเห็นว่าตนถูกเวยยวนเมินเฉยอีกครั้ง เปลวเพลิงแห่งความริษยาในใจก็ยิ่งลุกโชนขึ้นเรื่อย ๆ คำถากถางประชดประชันยิ่งทวีความร้ายกาจ
“เป็นไงล่ะ พูดไม่ออก? รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีรึไง?”
“อ้าว หรือว่าแกไปขโมยเงินเขามาผลาญเล่นล่ะ?”
หลินเวยเวยเหมือนจับพิรุธสะเทือนฟ้าสะเทือนดินได้ ใบหน้าตื่นเต้นบิดเบี้ยว ควักมือถือออกมาทำท่าจะโทรศัพท์
“แกเสร็จแน่ ฉันจะโทรแจ้งตำรวจจับแกเดี๋ยวนี้!”
หลินเวยเวยพอจะเชื่อว่าเซียงหรงจะซื้อเสื้อผ้า ซื้อของแบรนด์เนมให้เวยยวน
แต่ซื้อบ้านล่ะ?
ด้วยอะไรล่ะ ก็แค่พวกเขาสองคนเพิ่งจะลงเอยกัน?
เป็นไปได้ไง!
คนรวยไม่ใช่พ่อพระเสียหน่อย ตรงกันข้าม ส่วนใหญ่กลับเป็นประเภทขี้เหนียวอย่างจ้าวเซวียนเสียด้วยซ้ำ
เทียบจากตัวเองไปหาคนอื่น หลินเวยเวยฟันธงว่าเซียงหรงไม่มีทางซื้อบ้านให้เวยยวนแน่ เพราะฉะนั้นต้องเป็นเวยยวนขโมยเงินเซียงหรงเป็นแน่!
เงินหลายล้าน พอให้เวยยวนติดคุกเป็นสิบ ๆ ปี!
หลินเวยเวยยิ่งคิดยิ่งพลุ่งพล่าน นิ้วมือเริ่มสั่นเล็กน้อย
ในขณะนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงของเวยยวน
“คุณรอสักครู่ก่อนนะ”
หลินเวยเวยเห็นว่าเพิ่งพูดเรื่องขโมยเงิน เวยยวนก็ไม่กล้าเมินเธออีก นี่ไม่ใช่กลัวแล้วรึไง?
หลินเวยเวยได้ใจยิ้มเยาะ เชิดคางขึ้นอย่างยโส ดวงตาฉายแววชั่วร้าย
“ยังไง อยากขอร้องฉันล่ะสิ”
“สายไปแล้วล่ะ แกเตรียมขดอยู่ในคุกเถอะ!”
ในใจหลินเวยเวยเต็มไปด้วยความหฤโหดสมใจที่ได้ทำลายเวยยวน
ถึงขั้นที่แค่คิดภาพเวยยวนนอนในคุก ขาสองข้างยังอดถูไถไปมาเบา ๆ ไม่ได้ เกือบถึงจุดพีคแล้วเชียว
ถึงจะถูก! แค่ไหนเลิกกันแล้วเวยยวนต้องมีชีวิตดีกว่าเธองั้นรึ?
เพียงแต่หลินเวยเวยไม่ทันได้ยินคำขอร้องยอมจำนนของเวยยวน กลับเห็นเวยยวนหยิบมือถือออกมาแล้วโทรออก