อาคารเหออาน
ทั้งตึกแม้จะเรียกว่าอาคาร แต่ความจริงสูงแค่หกชั้น ภายนอกดูหม่นหมองไม่สะดุดตาเลยสักนิด
ตรงริมถนนห่างจากอาคารเหออานร้อยเมตร ขบวนรถเคลื่อนมาจอดลงอย่างช้าๆ
ที่รถคันหน้า เวยยวนมองอาคารเหออานอย่างสงบนิ่ง แววตาเปล่งประกายเย็นเยียบ
“ที่นี่เอง?”
ฉินเซียวผู้ยากจะระงับความตื่นเต้นพยักหน้าอย่างยากลำบาก ลำคอแหบพร่าเพราะตื่นเต้นเกินเหตุ
“ที่นี่คือที่ตั้งใหญ่ของแอนถัง”
“ตามกฎที่หัวหน้า… เถ้าแก่แอนถังตั้งไว้ ทุกร้านในสังกัดแอนถังแต่ละอาทิตย์ต้องนำรายได้ที่ต้องส่งมารวมไว้ที่นี่”
“ใต้ดินของตึกมีสามชั้น เขาสร้างห้องใต้ดินที่เทียบเท่าห้องนิรภัยธนาคารเอาไว้เก็บเงินทั้งหมดที่ร้านต่างๆ ส่งมา”
“ปกติเถ้าแก่จะอยู่ประจำที่นี่ ไม่ออกไปไหนง่ายๆ”
“เพียงแต่ระยะหลังมีธุรกิจใหญ่อยู่ต่างเมือง เถ้าแก่พาคนไปจัดการเอง แต่การรักษาความปลอดภัยในตึกไม่ได้ลดลงเลยสักครึ่ง”
“ที่นี่ประจำการด้วยคนห้าสิบคน และยังมีผู้เชี่ยวชาญที่เถ้าแก่เชิญมาเป็นพิเศษคุมห้องนิรภัยใต้ดิน ไม่มีใครบุกเข้าไปได้เลย”
“เฮีย ไม่เอาเหอะ”
ฉินเซียวอดเอ่ยห้ามไม่ได้
ถึงเวยยวนจะสู้เก่ง สังหารลูกน้องกว่าห้าสิบคนได้ง่ายๆ แต่ก็ไม่มีทางเปิดห้องนิรภัยใต้ดินที่เทียบเท่าธนาคารนั่นได้