"อ้า!"
มู่หว่านหนิงร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ รีบผลักเวยยวนออกไปด้วยฝ่ามือ
เพื่อให้ผลักออกไปได้เร็วที่สุด มู่หว่านหนิงใช้พลังยุทธ์โดยไม่ทันคิด
"ฟู่!"
เวยยวนรู้สึกเหมือนโดนค้อนเหล็กหนักพันชั่งทุบกลางอก กระดูกซี่โครงแทบหัก
เขาส่งเสียงครางในลำคอ ถอยกรูดไปหลายก้าว ฝืนกลืนเลือดที่ทะลักขึ้นมาถึงลำคอลงไปอย่างแรง
มู่หว่านหนิงรู้ทันทีว่าพลาด แม้ตัวนางจะถูกโรคเส้นปราณขาดเรื้อรังจำกัด ทำให้พลังยุทธ์ใช้ได้ไม่นาน
แต่การระเบิดพลังในระยะสั้น ก็ถึงขั้นพลังแจ่มแจ้งระดับสูงสุดอย่างแน่นอน
ต่อให้เป็นก้อนหินก็ต้องแตกด้วยฝ่ามือเดียว เวยยวนรับฝ่ามือของนางเต็มๆ คงไม่สบายตัวนัก
"เจ้าไม่เป็นไรนะ?"
มู่หว่านหนิงมองเวยยวนด้วยท่าทีลนลาน ใบหน้าที่ปกติเย็นชา บัดนี้แดงซ่านไปด้วยความกระดากอายและเขินอาย
ผมที่ยุ่งเหยิงสองสามเส้นร่วงลงข้างแก้ม ยิ่งทำให้เสน่ห์เย้ายวนของสตรีผู้ผ่านโลกที่งดงามเด่นชัดขึ้น จนเวยยวนมองจนตะลึง
"เอ่อ... ยังดี ยังไม่ตาย"
เวยยวนตอบเสียงตะกุกตะกัก รีบหลบสายตาอย่างรู้สึกผิด ทว่าอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองหน้าอกของมู่หว่านหนิงอย่างรวดเร็ว
แม้จะเป็นเพียงการสัมผัสชั่วครู่ แต่สัมผัสนุ่มนิ่ม ยืดหยุ่น และหอมกรุ่นจากทุกทิศทาง ยังคงติดตรึงในใจเขาอย่างแน่นหนา ไม่มีวันลืมได้ชั่วชีวิต
มู่หว่านหนิงเผอิญเห็นสายตาที่แอบมองอย่างรวดเร็วนั่นพอดี ความรู้สึกแปลกปลอมที่หน้าอกซึ่งค่อยๆ จางหายไปพลันกลับมาอีกครั้ง
โดยเฉพาะตอนที่ลมหายใจร้อนแรงและหนักหน่วงพ่นกระทบผิวอันบอบบาง ชั่วขณะนั้นหัวใจนางก็สั่นสะท้านจนแทบทนไม่ได้