【ปี 407 ตามปฏิทินมังกรอัสนี ฤดูใบไม้ผลิ】
【อาณาจักรอสุรา - แคว้นฟิโตอา - หมู่บ้านบูเยนา】
ข้านอนหมอบอยู่ข้างเตียง มองดูทารกแรกเกิดคนนี้—ไม่ร้องไห้ ไม่งอแง เหมือนกับข้าเมื่อสองปีก่อนไม่มีผิด
คู่พ่อแม่บื้อนี่กลับไม่รู้สึกเอะใจเลยสักนิด
พอลที่เพิ่งเป็นพ่อมือใหม่ทำหน้าตาบิดเบี้ยวหวังจะหยอกให้เด็กน้อยหัวเราะ
แต่น่าเสียดาย นี่ไม่ใช่ทารกธรรมดา เล่ห์เหลี่ยมตื้น ๆ แบบนี้ไม่มีทางเรียกเสียงหัวเราะจากวิญญาณหนุ่มใหญ่วัยสามสิบกว่าได้หรอก
ตอนนี้เจ้าลูดีตัวน้อยถูกเซนิสอุ้มขึ้นมา เต้าขนาดยักษ์ของนางแกว่งไปมาตรงหน้า
มือเล็ก ๆ ของทารกพยายามยื่นไปหา ใบหน้าปรากฏ... เอ่อ... รอยยิ้มประหลาด
ดูออกเลยว่ายิ้มออกมาจากใจจริง
แต่ว่าทารกแรกเกิดจะทำสีหน้าแบบนี้ได้ยังไงกัน?
รอบข้างก็ไม่มีใครรู้สึกแปลก
แต่ก็โทษคู่สามีภรรยาบื้อนี่ไม่ได้หรอก เพราะสองปีก่อนตอนพวกเขาเก็บข้าได้ ข้าก็เป็นแบบนี้
คงถูกข้าพาเพี้ยนไปหมด คิดว่าทารกควรจะเป็นแบบนี้
“อาแอ่ะๆ” เด็กน้อยเอามือโบกไปมา
อืม... ดูเหมือนเจ้าหนูลูดีจะเริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้ว
ข้าเดินเข้าไปเอาหน้าตัวเองวัยสองขวบเข้าไปใกล้ ๆ “ยินดีด้วย! เธอได้กลายเป็นสาวน้อยน่ารักแล้วนะ!”
เพียะ! พอลตบลงบนหัวข้า
เกือบไปแล้ว หวุดหวิดหัวหลุด
“พี่ชายเมื่อกี้โกหก เธอยังเป็นหนุ่มน้อยนะ!” ไอคิวพอลเดี้ยงสนิทแล้ว รีบร้อนอธิบายให้ทารกแรกเกิดฟังซะงั้น
หนุ่มน้อยงั้นเหรอ? ไว้คอยดูข้าดีดเจ้าหนูน้อยของลูกพ่อแกดี ๆ
“เทรเวอร์~ พอล~ ทำไมพวกนายคิดว่าทารกแรกเกิดจะฟังรู้เรื่องล่ะ?” เซนิสยิ้มร่าหยอกแก้มน้อยของลูดี
คู่หูบื้อพอลกับเซนิสช่วยกันหยอกเจ้าหนูลูดี
แต่ในที่สุดก็มีคนสังเกตว่าทารกแรกเกิดประหลาดแบบนี้แปลกแล้ว นั่นคือสาวใช้ลิเลีย
คุณลิเลีย ไม่ต้องฉลาดขนาดนี้ก็ได้ โง่ ๆ หน่อยเถอะ
ยุ่งกันทั้งวัน ทุกคนเหนื่อยแทบสิ้นแรง ลูดีถูกจับไปนอนรวมกับพวกเขา ส่วนข้ามีความสุขที่มีห้องส่วนตัว ไม่ต้องแกล้งนอนฟังเสียงที่ไม่เหมาะกับเด็กอยู่ข้าง ๆ
ประมาณสองปีก่อนข้าตายแล้วข้ามมายังโลกต่างมิติ ถูกหน่วยเขี้ยวหมาป่าดำเก็บได้กลางป่าในเขตสงคราม
คงเพราะสงสารข้า พวกเขาผลัดกันดูแลข้าเป็นพัก ๆ ไม่ปล่อยให้ข้าตายหรือโยนเข้าโบสถ์สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอะไร
อีกอย่างก็คงเพราะความสามารถในการออดอ้อนเซนิสของข้ามันเกินไป
แต่ชีวิตดี ๆ แบบนั้นก็จบลงตอนพอลทำให้ท้องเซนิส ทุกคนแยกย้ายกันไปแบบไม่ค่อยพอใจ
ส่วนประกอบของคณะนี้ซับซ้อนมาก จนถึงขั้นตั้งวงดนตรีได้แล้ว
ผู้รับใช้เทพมนุษย์, คนแคระหนุ่มรักหนุ่ม, คนสัตว์บื้อ, รถเมล์เอลฟ์, คุณหนูใสซื่อที่หนีออกจากบ้าน, คุณชายขุนนางเสือผู้ผ่าความสัมพันธ์...
นับไปแล้วคุณหนูใสซื่อเซนิสยังปกติดีที่สุดเลย
ดีที่เซนิสเกิดความเป็นแม่ขึ้นมาเต็มเปี่ยม ตอนนางแต่งงานกับพอลก็รับข้าเป็นบุตรบุญธรรม
คงกลัวข้าจะถูกพวกมนุษย์เทพเล่นงานมั้ง
นิยายเรื่องมุโคเท็นเซย์ เมื่อก่อนข้าก็เคยอ่าน แต่เพราะนานมากแล้ว ก็เลยจำได้แค่พล็อตคร่าว ๆ
เรื่องที่ฝึกพลังเวทตั้งแต่เด็กจะเพิ่มขีดจำกัดพลังเวทได้มาก ข้ายังรู้อยู่
ถ้างั้นตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ข้าจะใช้พลังเวทให้หมดทั้งวันอีกครั้งแล้ว
ข้าไม่ต้องจงใจปล่อยเวทอะไร แค่สะสมพลังเวท มันก็จะรั่วเหมือนลูกโป่งที่มีรู ไม่รู้หายไปไหน
ตอนแรกข้าก็ลองอ่านหนังสือเวทปล่อยลูกบอลน้ำเล่น แต่ผลคือร่างโดนดูดแห้งทันที หลับไปวันหนึ่งกับอีกคืน
เฮ้อ ต่อให้เป็นพวกใช้เวทไม่เป็น ข้าก็ยังพยายามฝึกฝนปริมาณพลังเวทอยู่ ก้าวหน้าชัดอยู่ ตอนนี้อย่างน้อยก็เหมือนเครื่องสูบน้ำที่ต้องใช้เวลาสูบสักหน่อยแล้ว
ลูเดียสไม่ได้ตายตั้งแต่อยู่ในท้อง แสดงว่าเขาถือบทพระเอก ก่อนเกิดเหตุเคลื่อนย้ายครั้งใหญ่ ขอให้ข้าได้กบดานไปก่อน พยายามเป็นนักดาบระดับราชัน แล้วค่อยพุ่งไปนครเขาวงกตช่วยเซนิส หลังจากนั้นก็ค่อยว่ากัน...
“ถึงตอนนั้นเป็นนักดาบ! ผู้กล้าถือดาบท่องโลก เวทหมา ๆ ใครชอบก็ปล่อยมันไป!”
ไม่ได้พูดเพราะอิจฉานะ
“ตอนนี้เวอร์ชันนี้เป็นยุคของนักดาบอยู่แล้ว แบบนี้ล่ะดีแล้ว”
【เริ่มตรวจสอบระบบ】
【ผ่านทั้งหมด】
【ระบบเวทระดับเทพเริ่มทำงานแล้ว!】
เห้ยเห้ยเห้ย! ระบบ! นิ้วทอง! เวทระดับเทพ! ที่ฝึกพลังเวทมานานนี่มันเบ่งบานออกผลแล้วสินะ!
【หลอกเล่น】
......
ข้า@#￥%
ข้าต้องหลับไปแน่ ๆ แล้วก็อยากได้ระบบมากเกินไปเพื่อให้ช่วยลดความยาก มันถึงได้ฝันแบบนี้
ต้องใช่แน่
【อ่านหนังสือบนโต๊ะนั่นให้จบ เรื่องสำคัญล่ะ...】
???
ที่นี่คือบ้านข้าจากชาติก่อนเหรอ? หนังสือ? เล่มบนโต๊ะนั่นน่ะเหรอ?
ไม่มีเสียงตอบ
“ระบบ! ข้าสั่งให้เจ้าปรากฏตัว!!!”
ก็ยังไม่มีเสียงตอบ
ลากคนเข้ามาคุยในความฝันแบบนี้ มันต้องเป็นไอ้เทพมนุษย์เวรนั่นใช่ไหม?
【เจ้าต่างหากที่เป็นเทพมนุษย์!】
นี่ไม่ใช่ระบบ! แต่ก็ดูไม่เหมือนเทพมนุษย์...
สรุปว่าไอ้ something นี่มันมีปัญหาชัวร์!
ถึงจะพูดงั้นข้าก็คลานไปหน้าโต๊ะแล้วเปิดอ่านหนังสือเล่มนั้น——《เวทมนตร์สมมติ》
เพิ่งแตะหนังสือ มันก็ลอยขึ้นมาตรงหน้า พลิกไปมาเองตามใจสั่ง
ว่างหมดเลยเหรอ? ตำราไร้ตัวอักษร?
แค่พยายามล่อให้เจ้า 'something' ตอบโต้ แต่ล้มเหลว
เปิดกลับไปหน้าแรกใหม่
【อนาคตที่เกี่ยวกับเจ้า ไม่อาจสังเกตได้โดยตรง แต่สามารถสังเกตทางอ้อมได้ เทพมนุษย์คือศัตรูของเจ้า จนกว่าจะมีพลังพอ ให้ปกป้องข้อมูลของตัวเอง】
【ที่นี่คือเวทเฉพาะของเจ้า——โลกสมมติ】
【แก่นแท้คืออาณาเขตในตัว ซึ่งเป็น "โลกเล็ก" ภายในที่ควบคุมด้วยเจตจำนง】
【ใส่พลังเวทลงในอาณาเขตจะเก็บพลังเวทและเพิ่มขีดจำกัดของอาณาเขตได้】
【สลักเวทลงบนหนังสือเล่มนี้ ก็สามารถใช้พลังเวทในอาณาเขตอัญเชิญออกมาในโลกจริงได้】
【ห้ามแผ่อาณาเขตในตัวในโลกจริง จะตาย】
【ศักยภาพเวทร่างกายของเจ้าสูงมาก อย่าหยุดฝึก】
【คราวหน้าจะสอนเวทให้】
ไม่รู้ว่าระบบมันคืออะไรแน่ เทพมนุษย์ที่ข้ารู้จักไม่น่าจะเป็นแบบนี้
ถึงจะเชื่อทั้งหมดไม่ได้ แต่โลกสมมตินี้มีอยู่จริง ก่อนอื่นทดสอบสิ่งที่ยืนยันได้ก่อน
คิดถึงบ้านเก่าในโลกจริงในใจ ลืมตาอีกทีก็กลับมาจริง ๆ ตรงหน้าคอมข้า
กดปุ่มเปิดเครื่อง ก็ไม่ตอบสนอง
เพราะไม่เข้าใจโครงสร้าง เลยเป็นแค่เปลือกเปล่าเหรอ?
จากนั้นไปนอนบนโซฟา ความรู้สึกคุ้นเคยไม่ต่างกันเลย
ของแบบนี้สามารถถอดแบบตามจิตใต้สำนึกได้เป๊ะ ๆ
หลังจากนั้นเดินไปหน้ากระจกถึงได้เห็นหน้าตาตัวเองชัด ๆ
ผมน้ำตาลตาสีเขียว แต่รูปหน้ายังไม่ชัด แต่มั่นใจได้เลยว่าโตไปต้องหล่อแน่
รู้สึกเหมือนเคยเห็นหน้านี้ที่ไหนมาก่อน...
ยกมือขึ้น นึกถึงกระบี่คู่ใจของพอลในใจ กระบี่ก็ปรากฏในมือจริง ๆ
ไม่จำกัดกระบี่วิถี?
แค่คิดถึงเนินกระบี่นั่น มันก็จำลองออกมาหมด แต่น่าเสียดายเป็นแค่ของเลียนแบบ
ต่อไปคือสิ่งสำคัญที่สุด
ยกมือข้างหนึ่งชี้ไปไกล ๆ
ถึงรู้สึกว่าไม่จำเป็น แต่เพื่อความปลอดภัย ร่ายเวทไปก่อน
“ขอให้ ณ ที่ที่เจ้าปรารถนา ได้รับการคุ้มครองแห่งวารีอันยิ่งใหญ่ บัดนี้จงแสดงตนเป็นสายธารเย็นฉ่ำ——Water Ball”
พลังเวทไหลเวียนไปตามเส้นทางในร่างกายมารวมที่ฝ่ามือ ลูกบอลน้ำก่อตัวแล้วพุ่งออกไปตรง ๆ
ต่อมาคือไม่ร่ายเวท ยิงลูกบอลน้ำต่อเนื่องทันที
รู้สึกไม่สิ้นเปลืองพลังเวทเหรอ? งั้นลองเวทระดับกลางดู
“จิตวิญญาณอ่อนโยนแห่งวารี เจ้าหญิงธาราผู้ไหลรินบนแผ่นดิน จงใช้พลังแกร่งกล้าที่ซ่อนเร้นชะล้างทุกสรรพสิ่ง!——Splash Flow”
กลุ่มน้ำมหึมายิงออกไปอย่างแรง บินไปยังที่ไกลโพ้นไร้ชื่อ
หลังจากนั้นไม่สนสามเจ็ดยี่สิบเอ็ด ปล่อยปืนใหญ่น้ำต่อแบบไม่ร่ายเวท!
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!!”
“แกร่ง! เกรียงไกร! แข็งแกร่ง!!!”
“ข้าจะใช้พลังหนึ่งเดียว ทุบโลกทั้งใบให้แหลก!!!”