นั่วถีซาหยาลงมือทำงานไร่นาอย่างขยันขันแข็ง ราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แถมยังดูเพลิดเพลินจนแทบติดใจ
มือคู่นั้นซึ่งปกติพลิกฟ้าคว่ำฝนได้ บัดนี้กลับกำจอบเปื้อนดินอยู่ โดยไม่ดูขัดตาแม้แต่น้อย
ใครจะคิดว่าเทพสงครามหญิงผู้ทำให้ผู้คนหวาดผวาในสนามเกม สูงส่งเย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็ง แท้จริงแล้วกลับเป็นผู้เล่นสายทำไร่ที่ซ่อนตัวอยู่!
อวิ๋นเฉินอดทอดถอนใจไม่ได้ พวกยอดฝีมือในตำนานเหล่านั้น ที่จริงก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาไม่ได้เอาแต่ใจ กลับยอมรับข้อเสนอของเธออย่างง่ายดาย
เดิมทีเธอคิดว่าต้องพูดเกลี้ยกล่อมอยู่พักใหญ่เสียอีก แต่ผลกลับราบรื่นเกินคาด
แม้แต่น้ำเย็นที่พวกเขาดื่มอยู่ตอนนี้ ก็เป็นสิ่งที่นั่วถีซาหยาใช้ทักษะต้นกำเนิดสร้างขึ้นมา
แน่นอนว่าเป็นตี๋ซิวซือที่หน้าด้านไปขอมา
ที่จริงพวกเขาไม่ได้รู้สึกหิวกระหาย ระบบปิดกั้นความรู้สึกเหล่านี้ไว้
แต่ตี๋ซิวซือคิดว่าเหงื่อออกแล้วไม่ดื่มน้ำ ก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป
“ฉันว่าแม่มารสาวนี่คนเดียวก็จัดการที่ดินผืนนี้ได้หมดแล้ว” ตี๋ซิวซือเคี้ยวก้อนน้ำแข็งพลางร้องทึ่งไม่หยุด
“ทำต่อไม่ได้แล้ว” อวิ๋นเฉินตอบ “ตามแผน ตอนบ่ายเธอต้องย้ายกลุ่มไปตามหาเป้าหมาย”
“น่าเสียดาย ดูท่าเธอจะเหมาะกับที่นี่มาก” ตี๋ซิวซือถอนใจ “โชคดีที่ได้มาเล่นเกมนี้ ไม่อย่างนั้นใครจะคิดว่า คุณหนูนั่วถีซาหยาผู้ไม่เคยต้องหยิบจับงานบ้านงานเรือน จะชอบทำงานไร่นา”