เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอยู่ดี ๆ ถึงฝันถึงสนามรบของดาวฮ่วนเจีย
คิดมากจนเก็บไปฝันหรือ?
ช่างเถอะ เธอไม่ได้ปรารถนาจะไปที่นั่นแม้แต่น้อย
หรือว่า... ชาติก่อนเธอเป็นชาวดาวฮ่วนเจีย?
อวิ๋นเฉินเอนเอียงไปทางความเป็นไปได้นี้มากกว่า เธอลองคิดต่อไปว่า บางทีชาติก่อนตัวเองอาจรู้จักกับเคอโยว
การได้รู้จักกับผู้ครองดาว ย่อมหมายความว่าฐานะของเธอคงไม่ต่ำ อาจสูงกว่าหยวนฝู่ด้วยซ้ำ
ระหว่างที่คิดฟุ้งซ่าน คอแห้งผากราวกับกำลังจะมีควันลอยออกมา
อยากดื่มน้ำ
แต่พอลองยกแขนขึ้น กลับพบว่ากล้ามเนื้ออ่อนล้าจนแทบไม่มีแรงแม้แต่จะเปิดผ้าห่ม
อวิ๋นเฉินจ้องเพดานอยู่หลายวินาที
ได้เวลาเรียกแรงงานที่ถูกกักบริเวณออกมาใช้งานแล้ว
เธอปล่อยฝูเสี่ยวไกวออกมา
ทันทีที่ปรากฏตัว ฝูเสี่ยวไกวยังไม่ทันมองให้ชัดว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ปีกก็พุ่งเข้าใส่แล้ว กรงเล็บทั้งสองข้างกอดข้อมืออวิ๋นเฉินไว้ พลางร้องไห้เสียงดังอย่างจริงใจ “เจ้านาย ฉันผิดไปแล้ว! ต่อไปฉันจะไม่พูดถึงเรื่องสัญญาอีกแล้ว อย่าทิ้งฉันนะ ฮือ ๆ!”
อวิ๋นเฉินถูกมันกอดจนข้อมือหนักอึ้ง คอทั้งแห้งทั้งแหบ ทำได้เพียงกระแอมออกมาครั้งหนึ่ง
เสียงร้องไห้ของฝูเสี่ยวไกวหยุดกึกทันที
มันเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำกลมสองข้างจ้องอวิ๋นเฉิน «เจ้านาย ทำไมสีหน้าถึงแย่ขนาดนี้? ไม่สบายหรือ?»
ปกติอวิ๋นเฉินก็ดูสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว วันนี้ยิ่งหนักกว่าเดิม
ริมฝีปากซีดไร้สีเลือด ใต้ตาก็มีร่องรอยอ่อนล้า แม้แต่ศพยังดูมีสีหน้าดีกว่าเธอ
«น้ำ... ฉันอยากดื่มน้ำ...» อวิ๋นเฉินพูด