ไม่รู้ว่าโยวเถาเถาปรากฏตัวขึ้นใกล้ ๆ ตั้งแต่เมื่อไร เพียงปรายตามองก็จับจ้องอวิ๋นเฉินที่ยืนอยู่ข้างอู๋หม่าได้ทันที
แม้อวิ๋นเฉินจะเปลี่ยนโฉมหน้าไปแล้ว แต่สัญชาตญาณของโยวเถาเถาบอกเธอว่า เจ้าคนสวมชุดสีน้ำเงินที่ดูไร้พิษภัยคนนี้ ก็คือ “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง” ที่เล่นงานเธอถึงสองครั้ง!
“คืนอุปกรณ์ตรวจสอบมาให้ฉัน!”
โยวเถาเถายื่นมือออกมา กัดฟันพูด “ฉันรู้ว่าเป็นเธอ!”
เธอแย่งชิ้นส่วนสีน้ำเงินมาได้สามชิ้น แต่ไม่แน่ใจว่ามีของปลอมปะปนอยู่หรือเปล่า จึงไม่กล้ายื่นส่งไปสุ่มสี่สุ่มห้า
อวิ๋นเฉินไม่แปลกใจที่โยวเถาเถาจำเธอได้
เธอเหลือบมองอีกฝ่าย สีหน้าไม่มีแววรู้สึกผิดที่แย่งของคนอื่นแม้แต่น้อย กลับยกยิ้มกวนประสาทขึ้นมา
“คืนให้เธอเหรอ?” เธอลากเสียงยาว น้ำเสียงไร้เดียงสาจนชวนให้คนสำลัก “มีชื่อเธอเขียนอยู่หรือไง? ลองเรียกมันดูสิ ว่ามันจะยอมตอบไหม?”
โยวเถาเถาถูกยอกย้อนจนหน้าเขียวคล้ำ “……”
“พูดไม่ออกแล้วเหรอ? งั้นฉันพูดเอง”
อวิ๋นเฉินหุบยิ้ม แววตาคมกริบขึ้น “ปล้น! เอาชิ้นส่วนทั้งหมดที่มีติดตัวออกมา”
“……อย่าให้มันเกินไปนักนะ!” โยวเถาเถาโกรธจนตัวสั่น
แย่งของเธอไปครั้งหนึ่งแล้วยังคิดจะแย่งครั้งที่สองอีก! คิดว่าเธอเป็นลูกพลับนิ่มหรือไง?
“เกินไปงั้นเหรอ?”
อวิ๋นเฉินหัวเราะหยัน “ในเกมนี้ พลังคือเหตุผลเดียว ถ้าเธอสู้ฉันไม่ได้ ก็ส่งชิ้นส่วนมาแต่โดยดี ไม่อย่างนั้นถ้าฉันลงมือเอาเอง คงไม่สุภาพแบบนี้แล้ว”
สิ้นเสียง—
“นายหญิง! ระวังด้านหลัง!” เสียงเตือนแหลมสูงของฝูเสี่ยวไกวดังขึ้นข้างหู!
อวิ๋นเฉินเอียงตัวหลบแทบจะเป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ หางตาเหลือบเห็นลูกศรน้ำแข็งใสราวผลึกพุ่งตรงมาหา ทว่ากลับแตกกระจายกลางอากาศดังเพียะ กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเล็ก ๆ