ถ้าตอนนี้ยังไม่ต้องการกำลังคน ชวนเฟยจิงคงอยากจัดการหมอนี่ก่อนเป็นคนแรก
เขาข่มกลั้นความโกรธไว้ “เลิกพูดไร้สาระ! รีบมานี่! เราร่วมมือกันกำจัดตี๋ซิวซือ เจ้าพ่อเจ้าที่ดินคนนี้ให้สิ้นซาก!”
อวิ๋นเฉินตอบตกลงทันที “ได้!”
ตี๋ซิวซือยืนอยู่กลางกองเพลิง เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะเยาะอย่างดูแคลน “ร่วมมือกันงั้นหรือ? พวกกระจอกอย่างพวกแกเนี่ยนะ? ใกล้ตายแล้วยังปากดี ฉันนับถือจริง ๆ”
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ชายตามองอวิ๋นเฉินแม้แต่น้อย แสดงท่าที “ไม่รู้จัก” ได้อย่างสมจริงไร้ที่ติ
แม้ปกติจะดูไม่เอาไหน แต่พอถึงเวลาคับขัน ตี๋ซิวซือก็พึ่งพาได้อยู่มาก
การขึ้นไปถึงอันดับ 4 ไม่ได้อาศัยแค่กำลังกับโชคเท่านั้น หมอนี่ฉลาดกว่าคนอื่นเสียอีก
“ใช้การโจมตีที่รุนแรงที่สุดออกมาให้หมด!” แววตาชวนเฟยจิงเต็มไปด้วยจิตสังหาร “วันนี้ฉันจะให้ตี๋ซิวซือตายอยู่ที่นี่!”
เขาต้องชนะเกม และตี๋ซิวซือก็ต้องตาย!
“เข้ามาเลย! มาดูกันว่าวันนี้ใครจะตาย!”
ลูกไฟสีทองขนาดมหึมารวมตัวขึ้นในมือของตี๋ซิวซือ เขาชูมันขึ้นก่อนจะฟาดใส่ชวนเฟยจิงอย่างแรง
“ตูม!”
ลูกไฟระเบิดออก คลื่นความร้อนแผ่ซ่าน
ชวนเฟยจิงรีบหลบ พร้อมใช้การ์ดไอเทมสารพัดชนิดออกมาไม่ขาดสาย
ทว่าอวิ๋นเฉินกับหลานจ้าวกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับนัดกันไว้แล้ว
แต่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น
หลานจ้าวสะกิดแขนอวิ๋นเฉิน “เธอไปสิ”
อวิ๋นเฉินย้อนถาม “แล้วนายไม่ไปล่ะ?”