อีกด้านหนึ่ง ทันทีที่เซียงเฟิงติ้งหลานหันกลับมา อวิ๋นเฉินกับตี๋ซิวซือก็แนบตัวอยู่ข้างลำต้นไม้แล้ว
ชุดพรางตัวบนร่างของทั้งคู่แทบกลืนไปกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ
ตราบใดที่ไม่ขยับ ก็ยากที่ตาเปล่าจะมองเห็น
เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เหยียบใบไม้แห้งดังกรอบแกรบ
อวิ๋นเฉินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนส่งเสียงผ่าน[กระซิบ]ไปหาตี๋ซิวซือ
[วิ่งออกไป ดึงความสนใจพวกเขา]
ตอนนี้ยังไม่ใช่จังหวะยิง
ข้อแรก พวกเขายังไม่เข้าไปในระยะยิงสามเมตร ข้อสอง หากขยับเมื่อไร อีกฝ่ายต้องเห็นพวกเขาแน่
ที่สำคัญที่สุด ถ้าไม่ก่อเรื่องให้วุ่นวายสักหน่อย จะทดสอบได้อย่างไรว่ามีคนอื่นจาก “อ้าวรุ่ยทีคัง” อยู่แถวนี้หรือไม่?
ตี๋ซิวซือเข้าใจทันทีที่ได้ยิน แต่ก็อดตอบกลับไม่ได้
[จะให้คุณชายอย่างฉันเป็นเหยื่อล่อให้เธอหรือ?]
[ไม่ได้หรือไง?]
[...ก็ได้]
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมอีกประโยค
[อย่าลืมตามมา]
อวิ๋นเฉินตอบสั้น ๆ
[วางใจได้]
ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายค่อย ๆ ลดลง
เมื่อเหลือเพียงราวสองเมตร “กองหญ้า” บนพื้นก็พลันขยับขึ้นมา!
ตี๋ซิวซือพลิกตัวกลับหลัง ลุกพรวดขึ้นจากพื้น กระชากหมวกหญ้าพรางตัวบนหัวออก เผยให้เห็นศีรษะผมสีเหลือง แล้วหัวเราะลั่น “เฮ้! ไอ้โง่สองคน ฉันอยู่นี่!”
“ตี๋ซิวซือ?!”
ซานจิ่งชุนกับเซียงเฟิงติ้งหลานหน้าเปลี่ยนสี ทั้งคู่ยกปืนยิงอย่างรวดเร็ว
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังสนั่นต่อเนื่องไปทั่วป่า
แต่ตี๋ซิวซือว่องไวจริง ๆ เขาหลบซ้ายทีขวาที วิ่งไม่หยุด กระสุนหลายนัดกลับไม่โดนแม้แต่นัดเดียว