ในกลุ่มแชตเงียบลงไปทันที ไม่มีใครพูดเล่นอีก บรรยากาศหนักอึ้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ฮวาเจิ้งหาวเงียบมาตลอด
ที่จริงเขาเองก็ประหลาดใจไม่น้อย
ฮวาคงหลิงไม่ใช่คนโลกสีน้ำเงิน ครั้งนี้จึงไม่ได้รับการ์ดเทพเจ้า ถึงอย่างนั้น ฮวาเจิ้งหาวก็ไม่เคยคิดจะฆ่าคนแย่งการ์ดเลย ตั้งแต่แรกเขาคิดเพียงว่าจะมอบการ์ดของตัวเองให้เธอ
[ตี๋ซิวซือ]: ฉันทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว! ตอนนี้จะเข้าเกมไปจัดการไอ้พวกชั้นต่ำให้หมด!
ตอนนี้เขารู้สึกผูกพันกับโลกสีน้ำเงินแล้ว ไม่ใช่เพราะเพื่อนร่วมทีมเป็นคนโลกสีน้ำเงิน แต่เพื่อแฟนคลับของเขาต่างหาก!
[พี่นี่แหละราชินี]: พอเถอะ ตอนนี้เข้าไปแล้วจะไปจับพวกนั้นที่ไหน? ฟังดูก่อนว่าอ้ายชิงจะว่าอย่างไร
หวงฝู่ซีก็อัดอั้นโกรธอยู่ในใจ อยากจะฟันคนพวกนั้นให้ขาดเป็นสองท่อน แต่ยังใจเย็นกว่าตี๋ซิวซืออยู่บ้าง
ฆ่าคนได้ก็จริง แต่ฆ่าพวกนี้หมดแล้วก็ยังมีพวกต่อไป ระบายโทสะชั่วครู่แก้ปัญหาไม่ได้
อีกอย่าง เธอรู้จักอวิ๋นเฉินดี
ในเมื่ออ้ายชิงพูดเรื่องนี้ออกมา ก็ไม่มีทางแค่อยากให้ทุกคนโกรธไปด้วยกัน เธอน่าจะคิดวิธีรับมือไว้แล้ว
อวิ๋นเฉินมีวิธีจริง ๆ และคิดไว้ตั้งแต่ยังอยู่ในเกมแล้วว่าจะทำอย่างไรเมื่อออกมา
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: บีบให้พวกนั้นออกมาให้ได้ก่อน
[ตี๋ซิวซือ]: บีบยังไง?
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: ที่เดิม สถานีกระจายเสียง
[ตี๋ซิวซือ]: เข้าใจแล้ว! ไปประกาศเหมือนคราวก่อนใช่ไหม? ไปเดี๋ยวนี้เลย!