หมิ่นอิ่งซินรีบโอบกอดลี่ซาด้วยความสงสาร พลางตบหลังเธอเบา ๆ และปลอบเสียงอ่อนโยนว่า “อย่าร้องไห้เลย พี่ซาซ่า พวกเราอยู่ตรงนี้กันหมดแล้ว ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น”
“ลองระบายออกมาดูนะ อย่าเก็บความรู้สึกไว้ในใจ พูดออกมาแล้วจะรู้สึกดีขึ้นมาก” อวิ๋นเฉินปรับกลับมาใช้ความถนัดเดิมได้อย่างเหมาะเจาะ น้ำเสียงอ่อนโยนและชี้นำ “ฟางอี๋ที่อยู่ในภาพเมื่อครู่ เป็นคนสำคัญของคุณมากหรือ?”
ลี่ซาสะอื้นพลางพยักหน้า “ใช่... เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตฉัน”
ท่ามกลางการอยู่เคียงข้างอย่างเงียบงันของเพื่อนร่วมทีม ลี่ซาค่อย ๆ เล่าเรื่องราวอันบีบคั้นของฟางอี๋ออกมาเป็นช่วง ๆ
ที่จริงแล้ว ตอนเรียนมัธยมปลายในโลกความเป็นจริง ฟางอี๋ถูกกลั่นแกล้งในโรงเรียนอย่างร้ายแรงมาโดยตลอด
แต่เธอเป็นคนขี้ขลาด ไม่กล้าต่อต้าน ไม่กล้าบอกครูหรือพ่อแม่ กระทั่งยังคอยปกปิดเรื่องนี้จากลี่ซา เพื่อนสนิทที่สุดอย่างระมัดระวัง
เธอปิดบังได้มิดชิดมาก
จนกระทั่งฤดูใบไม้ผลิปีสุดท้ายของมัธยมปลาย เธอกระโดดลงมาจากดาดฟ้าอาคารเรียน
วันนั้นเป็นวันที่มืดมนที่สุดในชีวิตของลี่ซา เธอสูญเสียเพื่อนที่ดีที่สุดไปตลอดกาล
ผลการสืบสวนของตำรวจหลังเกิดเหตุระบุว่า “ทนแรงกดดันจากการเรียนไม่ไหว จึงกระโดดตึกฆ่าตัวตาย”
แต่ลี่ซาไม่เชื่อ ไม่มีใครยอมเชื่อเธอ เธอจึงออกตามหาหลักฐานด้วยตัวเอง
น่าเสียดาย คนในห้องของฟางอี๋บางคนก็เป็นเพียงผู้มองดูอย่างเย็นชา ส่วนที่เหลือก็สมคบคิดกันตั้งแต่แรก ทุกคนต่างปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่มีการกลั่นแกล้งเกิดขึ้น