อวิ๋นเฉินก้าวข้ามสิ่งกีดขวางรูปร่างคล้ายคนบนพื้น เพียงขยับความคิด ค้อนเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ
ใช่แล้ว นี่คือ[ห้าดาว: ค้อนหนึ่งเดียวตรึงร่าง]
งานหยาบอย่างทุบข้าวของ ใช้ค้อนถนัดมือกว่าอยู่แล้ว
ก่อนลงมือ อวิ๋นเฉินเงยหน้ามองผนังจอมอนิเตอร์ขนาดมหึมาตรงหน้า
ต้องยอมรับว่าภาพของเกมนี้คมชัดจริง ๆ ความละเอียดระดับ 4K เห็นแม้กระทั่งรูขุมขนบนใบหน้าผู้เล่น (อาจจะพูดเกินไปหน่อย)
บนจอ เธอเห็นผู้เล่นเก๋อหลี่น่าผู้โชคร้ายคนหนึ่งเพิ่งย้ายจากชั้นบนลงมาชั้น 4 พอก้าวออกจากบันไดหนีไฟก็ชนเข้ากับผู้อำนวยการหอพิพิธภัณฑ์ที่กำลังลาดตระเวนพอดี ถูกจับได้คาที่
ในเวลาเดียวกัน เสียงประกาศก็ดังขึ้น:
“ผู้เล่นซาอิ๋งซือถูกพบแล้ว ซาอิ๋งซือตกรอบ”
ถัดมา ในภาพจากกล้องวงจรปิด ผู้อำนวยการหอพิพิธภัณฑ์ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องมาที่กล้องวงจรปิดซึ่งอยู่ตรงตำแหน่งของอวิ๋นเฉิน ราวกับมองทะลุจอและสบตากับเธอตรง ๆ
อวิ๋นเฉินไม่สะทกสะท้าน “มองอะไร มองฉันแล้วฉันก็ยังทุบอยู่ดี”
ของอย่างกล้องวงจรปิดนี่ช่างไม่เป็นมิตรกับผู้เล่นเอาเสียเลย!
พูดจบ เธอก็เงื้อค้อนฟาดลงไปอย่างแรง
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
เสียงดังสนั่นต่อเนื่อง ห้องควบคุมกล้องทั้งห้องราวกับกลายเป็นสถานที่รื้อถอน
ไม่ใช่แค่จอที่ถูกทุบจนเละ แม้แต่เครื่องหลักด้านล่างกับสายไฟก็ยังถูกอวิ๋นเฉินใช้กรรไกรที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหนตัดจนขาดวิ่น