อวิ๋นเฉินไม่อยากให้ใครเห็น จึงหันหลังเดินไปยังมุมเงียบสงบแห่งหนึ่ง ซึ่งถูกเห็ดหลากสีขนาดยักษ์บดบังไว้
ฝูเสี่ยวไกวตามมาติด ๆ ลอยค้างอยู่ตรงหน้าเธอ
“นายท่านแบมือสิ ฉันเจอเศษชิ้นส่วนตั้งเยอะแน่ะ!” ฝูเสี่ยวไกวพูดราวกับกำลังขอความดีความชอบ
อวิ๋นเฉินยื่นฝ่ามือออกมาตามที่บอก
ซ่า!
เศษชิ้นส่วนหลากสีสันกองหนึ่งร่วงลงบนฝ่ามือของเธอ
เธอกวาดตามองคร่าว ๆ มีทั้งหมด 5 ชิ้น
มีสีเขียว 2 ชิ้น สีม่วง 1 ชิ้น สีน้ำเงิน 1 ชิ้น แล้วก็...สีเทาอีก 1 ชิ้น
อวิ๋นเฉินจ้องเศษชิ้นส่วนสีเทาชิ้นนั้น ก่อนจะนิ่งเงียบไป 2 วินาที
“ทำไมถึงเอาสีเทามาล่ะ?”
เธอบอกแล้วว่าอย่าเอาสีเทามา
สีเทาเป็นสีของอู๋หม่า เป็น “อนาคต” ที่เธอต้องหลีกเลี่ยง
ฝูเสี่ยวไกวเอียงหัว “หา? ฉันไม่ได้เอาสีเทามานะ?”
ไม่ได้เอามา? แล้วของสีเหมือนปูนซีเมนต์ในมือเธอนี่คืออะไร?
อวิ๋นเฉินหยิบเศษชิ้นส่วนสีเทาขึ้นมา ยกจ่อหน้าอีกฝ่าย “นี่ไง สีเทา”
“อะไรนะ?” ฝูเสี่ยวไกวขยับเข้ามาดูใกล้ ๆ น้ำเสียงยิ่งฉงน “นายท่าน นี่มันสีน้ำเงินไม่ใช่หรือ?”
อวิ๋นเฉิน “……”
เธอมองเศษชิ้นส่วน แล้วมองฝูเสี่ยวไกว
เป็นเธอที่มีปัญหา หรือมันกันแน่?
เธอหยิบเศษชิ้นส่วนสีน้ำเงินจริง ๆ ขึ้นมาอีกชิ้น แล้วยื่นให้ “แล้วนี่ล่ะ สีอะไร?”
ฝูเสี่ยวไกวตอบทันที “สีน้ำเงิน”
“นี่สีน้ำเงิน แล้วนั่นก็สีน้ำเงิน” อวิ๋นเฉินชี้ไปยังเศษชิ้นส่วนสองชิ้นที่สีต่างกันอย่างเห็นได้ชัด “คิดว่าสมเหตุสมผลไหม?”