นอกเกม
ตอนถูกดีดออกมา ตี๋ซิวซือยังมึนงงอยู่
เขายืนอยู่กลางลานกว้าง ก้มมองการ์ดในมือ แล้วนึกถึงคำพูดสุดท้ายของอวิ๋นเฉินที่ว่า “รีบหน่อย”
“จิ๊” เขาขยี้ผม “คนคนนี้กำลังวางแผนอะไรอีกกันแน่...”
เขาคิดไม่ออกจริง ๆ
ทำไมอวิ๋นเฉินถึงช่วยชู่เล่อ?
หรือสมองกลับด้าน จู่ ๆ ก็เกิดเมตตาขึ้นมา?
ระหว่างที่เขาลังเลว่าจะทำตามดีไหม จู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งยื่นมาจากด้านข้าง ฉวยการ์ดในมือเขาไป
“ใบนี้ให้ฉัน”
ตี๋ซิวซือเงยหน้าขึ้น
เป็นชู่เล่อนั่นเอง
หลังถูกคัดออก เธอก็เฝ้าดูการถ่ายทอดสดอยู่ตลอด ย่อมเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ และรู้ว่าอวิ๋นเฉินสั่งให้ตี๋ซิวซือนำการ์ดออกมาให้เธอ
เพียงแต่บทสนทนาก่อนหน้านี้ถูกตัดเสียง เธอจึงไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดอวิ๋นเฉินถึงทำเช่นนั้น
ตี๋ซิวซือจ้องเธอ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “ทำไมเธอถึงช่วยเธอ?”
“ฉันก็งงเหมือนกัน พูดตามตรง ตอนนี้ฉันประหลาดใจยิ่งกว่านายอีก” ชู่เล่อบีบการ์ดแผ่นบางเบาในมือ ก่อนพูดตามตรง
เธอประหลาดใจจริง ๆ
เมื่อวินาทีก่อน เธอยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะถูกระบบลบออกไปแล้ว
แต่เพียงชั่วพริบตาถัดมา กลับได้ยินชื่อของตัวเองดังขึ้นในถ่ายทอดสด
ความรู้สึกแบบนั้น แม้แต่เธอเองก็อธิบายไม่ถูก
ยิ่งไปกว่านั้น...พอนึกถึงตอนที่เธอหวดอวิ๋นเฉินด้วยไม้ไปหลายครั้งก่อนหน้านี้ ในใจก็เกิดความรู้สึกผิดแปลก ๆ ขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
ตี๋ซิวซือเบ้ปาก “คนคนนี้มีแผนร้ายเป็นชุด ๆ จริง ๆ”