เซียงเฟิงติ้งหลานกลอกตา ก่อนพยักหน้า “ใช่! ฉันเอง! ไป ๆ รีบไปปลดล็อกฐานที่มั่นกันเถอะ”
เธอคิดในใจ ผู้เล่นคนนั้นไม่มาเสียอย่างนั้น คงเป็นเพราะคนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่งลงมือเล่นตุกติก ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอก็ขอรับหัวที่เดินมาส่งถึงที่นี่ไว้แล้วกัน
ขอแค่หลอกเขาให้เข้าไปในเขตฐานที่มั่นได้ ก็จะคัดเขาออกจากเกมทันที
อิ๋งหย่งฉางกลับยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับเลย “ในเมื่อเป็นคุณ ทำไมถึงมาช้านักล่ะ?”
เซียงเฟิงติ้งหลานตอบหน้าตาเฉย “ระหว่างทางเกิดเรื่องนิดหน่อย เลยเสียเวลา”
“เรื่องอะไร?” อิ๋งหย่งฉางซักไซ้ไม่เลิก
เซียงเฟิงติ้งหลานเริ่มหมดความอดทน แต่เพื่อให้เขาไว้ใจ เธอก็ยังอธิบายอย่างใจเย็น “ฉันเจอเจ้าบ้าตี๋ซิวซือ อ้อ จริงสิ คุณอาจยังไม่รู้ ตี๋ซิวซือเป็นเจ้ามือเปิดหน้าในรอบนี้ ฉันกว่าจะสลัดเขาหลุดก็แทบแย่”
อิ๋งหย่งฉางชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
ตี๋ซิวซือเป็นเจ้ามือเปิดหน้าอย่างนั้นหรือ? นั่นเป็นปัญหาใหญ่จริง ๆ
“ยังมีคำถามอีกไหม?” เซียงเฟิงติ้งหลานเร่ง “ถ้าไม่มี ก็รีบไปกันเถอะ เกิดเขาตามมาทันจะยุ่ง”
“มีอีกข้อ” อิ๋งหย่งฉางจ้องตาเธอแล้วถาม “คุณถือไพ่แบบไหน?”
เซียงเฟิงติ้งหลาน “……”
ทำไมคนคนนี้ถึงช่างระแวงนัก?
อิ๋งหย่งฉางซักต่อ “ระหว่าง[ระเบิด]กับ[ไพ่ใบเดี่ยว]คุณเป็นแบบไหน?”
เซียงเฟิงติ้งหลาน “……” เธอจะไปรู้ได้ยังไง!
ช่างเถอะ มีให้เลือกสองอย่างก็เดิมพันสักครั้ง!
“ระเบิด” เธอตอบด้วยสีหน้าสงบนิ่ง