นั่วถีซาหยาถูกความเป็นปฏิปักษ์ที่จู่ ๆ ก็ปะทุขึ้นของเขาทำเอางุนงง เธอขมวดคิ้วน้อย ๆ สายตาราวกับกำลังถามว่า “คุณเป็นบ้าหรือเปล่า”
อวิ๋นเฉินเอ่ยขึ้นมาได้จังหวะพอดี ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ “ไม่มีใครแย่งกับคุณหรอก”
ตอนนี้มีเพียงตี๋ซิวซือคนเดียวที่รู้ว่าเธอยังมี[ขั้นเทพ-ยืมเวลาอีก 500 ปีจากสวรรค์]อยู่ในมือ
พอได้ยินเช่นนั้น ตี๋ซิวซือก็วางใจลงไม่ได้เลยสักนิด “ตกลงกันแล้วนะ! อย่าขายให้คนอื่นล่ะ! อีกหนึ่งเดือนฉันรวบรวมคะแนนที่เหลือให้ครบได้แน่!”
เขาวางแผนหาเงินในอนาคตไว้เรียบร้อยแล้ว—
ตอนนี้เขามีเงินเก็บอยู่สองแสนกว่าแต้ม ในเดือนต่อจากนี้จะไม่แตะเกมฉบับยากสูงที่มีความเสี่ยงสูงอีกแล้ว หากพลาดขึ้นมา จำนวนครั้งที่เล่นไม่เพิ่ม แถมยังลดลงอีก แบบนั้นไม่คุ้มกันเลย
เขาจะไปเล่นฉบับยากปานกลางแทน ด้วยฝีมือของเขา นั่นแทบจะเป็นการข่มกันคนละชั้น ชนะแน่นอน
ต่อให้เล่นหนึ่งรอบได้แค่ 500 หรือ 1,000 แต้ม วันหนึ่งเล่นสัก 3-4 รอบ ผ่านไป 30 วันก็รวบรวมได้ครบแน่
“ได้” อวิ๋นเฉินรับปาก
หนึ่งคือเธอรับเงินมัดจำมาแล้ว สองคือ...เธอมีลางสังหรณ์แรงกล้าว่า[ขั้นเทพ・ยืมเวลาอีก 500 ปีจากสวรรค์]ใบนี้จะไม่ใช่ใบสุดท้าย
ไม่แน่ว่าภายในหนึ่งเดือนนี้เธออาจเปิดได้อีกใบ แล้วขายให้ตี๋ซิวซือไป จะได้ไม่ต้องคอยพะวงอยู่ตลอด
ตี๋ซิวซือชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
เขาคงไม่คิดว่าเรื่องจะราบรื่นขนาดนี้ สีหน้าที่เคยเคร่งเครียดและระแวดระวังค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความไม่อยากเชื่อทีละน้อย แถมยังเจือความรู้สึกปลาบปลื้มจนทำตัวไม่ถูกอยู่หลายส่วน