ถึงเจ้านี่จะไม่ได้ลงมือ แต่ไหน ๆ ก็อยู่ในเขตที่เวลาหยุดนิ่งแล้ว ถ้าไม่ลองค้นตัวก็คงเสียเปล่า
ผลคือ... ไม่ได้อะไรเลย
บนตัวเขาสะอาดเกลี้ยง แม้แต่เงาของเศษชิ้นส่วนสักเสี้ยวก็ไม่มี
เขาจะไม่มีเศษชิ้นส่วนเลยสักชิ้นได้ยังไง?
อวิ๋นเฉินขมวดคิ้ว
เป็นไปไม่ได้
อู๋หม่าเพิ่งกำจัดผู้เล่นไปคนหนึ่ง ตามกติกา เศษชิ้นส่วนทั้งหมดที่ผู้เล่นซึ่งถูกคัดออกมีอยู่จะย้ายไปยังคนที่ส่งเศษชิ้นส่วนโดยอัตโนมัติ
คงไม่ใช่ว่าเจ้าคนโชคร้ายที่ชื่อ “ซ่านซือหลาง” หาเศษชิ้นส่วนไม่เจอเลยสักชิ้นหรอกนะ?
เพราะงั้น ความเป็นไปได้สูงสุดก็คือ...
อู๋หม่าซ่อนเศษชิ้นส่วนเอาไว้
มีโอกาสสูงว่าเขาก็มีการ์ดไอเทมสำหรับเก็บของคล้าย[เก็บของได้สุดยอดไร้เทียมทาน]เหมือนกัน
ค้นไม่เจอก็ช่างเถอะ
อวิ๋นเฉินไม่คิดติดใจอีก หยิบไอเทมตรวจสอบออกมา ตรวจดูเศษชิ้นส่วนห้าชิ้นที่เพิ่งค้นมาได้ โดยไม่นับชิ้นสีฟ้า
ผลออกมาไม่เลว มีเพียงชิ้นสีเหลืองที่เป็นของปลอม ส่วนอีกสี่ชิ้นเป็นของจริงทั้งหมด
ยิ่งบังเอิญไปกว่านั้น โยวเถาเถาเป็นสีม่วง ส่วนเจียเย่ฝานนีเป็นสีชมพู
และในมือของเธอ ตอนนี้มีเศษชิ้นส่วนสีม่วงของจริงครบสามชิ้น และสีชมพูของจริงครบสามชิ้นพอดี
นี่แหละชะตาฟ้าลิขิต
อวิ๋นเฉินกำเศษชิ้นส่วนทั้งหกไว้ในมือ แล้วเดินเอื่อย ๆ ไปยังแท่นกำจัด
เธอวางเศษชิ้นส่วนสองชุดลงตรงช่องส่งอย่างเป็นระเบียบ
จากนั้นก็ดีดนิ้ว
ยกเลิกการหยุดเวลา
ชั่วพริบตา โลกที่หยุดนิ่งราวกับถูกกดปุ่มเล่นอีกครั้ง ทุกสิ่งกลับมาเคลื่อนไหว
การโจมตีที่หยุดค้างไว้พุ่งไปข้างหน้าต่อ สายลมเริ่มพัด เสียงกลับมาก้องอยู่ในหู โลกหวนคืนสู่การดำเนินตามปกติ