อีกด้านหนึ่ง ณ กิลด์คาเอ๋อหลัว
ฮวาเจิ้งหาวเพิ่งก้าวเข้าประตูหอพักของกิลด์ สมาชิกหลายคนที่เดินเข้าออกพอเห็นเขา ต่างมีสีหน้าซับซ้อน
บางคนก็สะใจ บางคนหลบเลี่ยงแทบไม่ทัน และที่มากกว่านั้นคือ...ความเวทนา
เห็นได้ชัดว่าข่าวที่เขาถูก “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง” รีดไถในเกมอย่างหนัก ได้แพร่ไปทั่วแล้ว
สมัยนี้ ข่าวดีไม่ค่อยออกจากประตู ข่าวร้ายกลับแพร่ไปไกลพันลี้
ทุกคนรู้กันหมดว่าคุณชายใหญ่ฮวาผู้หยิ่งผยองเป็นปกติ วันนี้ถูกคนรีดไถไปก้อนโต จนแทบหมดตัว
ถ้ากิลด์ไม่มีรถรับส่ง เขาคงต้องตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนมาตลอดทาง
ฮวาเจิ้งหาวทำเป็นไม่เห็น เดินตรงเข้าไปในลิฟต์
ตลอดทาง ไม่มีใครกล้าเอ่ยทักเขา
ที่นี่ นอกจากพี่สาวอย่างฮวาคงหลิงแล้ว เขาก็ไม่สนิทกับใครทั้งนั้น
ฮวาเจิ้งหาวไม่ได้ไปหาพี่สาวก่อน เพราะรู้ว่าเธอต้องรออยู่ในห้องพักของตัวเองแล้ว เหมือนครั้งก่อน
และก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เมื่อเขาผลักประตูเข้าไป ฮวาคงหลิงยืนหันหลังให้เขาอยู่ริมหน้าต่าง
บรรยากาศในห้องอึมครึมเล็กน้อย
ฮวาเจิ้งหาวปิดประตูตามหลัง ก่อนเอ่ยเสียงเบากับแผ่นหลังนั้นว่า “พี่...”
ฮวาคงหลิงหันกลับมา ขอบตาแดงเรื่อ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา
แต่น้ำเสียงของเธอกลับฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร เธอถามเข้าเรื่องทันทีว่า “ยังขาดอีกกี่แต้ม?”
ฮวาเจิ้งหาวเงียบไปชั่วครู่ “...หนึ่งแสนสามหมื่น”
เงินเก็บทั้งหมดในบัญชีของเขามีแค่สองแสนเจ็ดหมื่นแต้ม
ฮวาคงหลิงหลับตาลง ชั่วขณะหนึ่งเธอหวังจากใจจริงว่าตัวเองกำลังเห็นภาพหลอน