“ฝันไปเถอะ!” ฮวาเจิ้งหาวกัดฟัน ยกเข่าขึ้นกระแทกเข้าใส่ช่วงล่างของซิลวานอย่างแรง
ซิลวานจำต้องหลบ นิ้วมือเฉียดผ่านด้านหน้าป้ายชื่อ
ทั้งสองเผชิญหน้ากันอีกครั้ง
เวลาที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของพวกเขาก็เข้าสู่การนับถอยหลัง 30 วินาทีในจังหวะนั้น
สีหน้าของซิลวานยังคงไร้อารมณ์ เพียงแต่หายใจหนักกว่าเดิมเล็กน้อย
ฮวาเจิ้งหาวสะบัดข้อมือที่ถูกบิดจนเจ็บ สายตาจับจ้องไหล่ของซิลวานไม่วาง
ขณะที่ทั้งคู่กำลังขยับเข้าใกล้กันอีกครั้ง จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากช่องทางระหว่างลังสินค้า
ตี๋ซิวซือ
ทันทีที่โผล่ออกมา เขาก็ตะโกนว่า “เร็วเข้า ฮวาเจิ้งหาว! ฉันจะช่วยนายฉีกป้ายชื่อมันเอง!”
ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยไอสังหาร ท่าทีหลงตัวเองและทำตัวฉูดฉาดตามปกติหายไปจนหมด
เมื่อครู่เขาเพิ่งรู้ว่าที่แท้คนที่เขาพยายามถ่วงเวลาอย่างสุดกำลังอย่างนั่วถีซาหยานั้นเป็นเพียงร่างแยก!
ร่างแยกนั่นล่อเขาไปจนถึงขอบสนาม ทำให้ห่างจากสมรภูมิหลัก
พอรู้ตัวว่าผิดปกติและคิดจะกลับมาช่วย เขากลับถูกอีกฝ่ายพัวพันไว้ กว่าจะจัดการร่างแยกได้ก็แทบแย่ พอรีบกลับมาช่วย ระหว่างทางก็เห็นฮวาเจิ้งหาวกำลังต่อสู้ติดพันกับซิลวาน จึงเปลี่ยนทิศทางทันที ตัดสินใจส่งซิลวานออกจากเกมก่อน
ชั่วพริบตา ซิลวานก็กลายเป็นฝ่ายถูกหนีบเข้าตรงกลาง
ฮวาเจิ้งหาวเข้าประชิดจากทางซ้าย
ตี๋ซิวซือบุกเข้ามาจากด้านหน้า ความเร็วของเขาเหนือกว่าฮวาเจิ้งหาว เพียงสามก้าวก็ถึงตัวซิลวาน หมัดขวาพุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้า
ซิลวานยกแขนขึ้นปัดป้อง
หมัดกระแทกเข้าที่ท่อนแขนดังทึบ แรงของตี๋ซิวซือหนักกว่าที่เขาคาดไว้ ทำให้แขนทั้งข้างชาจนไร้ความรู้สึก