“เก็บไว้ใช้เองเถอะ” อวิ๋นเฉินขยับถอยลงไปหนึ่งก้าว “ถึงทุกคนจะมีการ์ดเคลื่อนย้ายพริบตา แต่จำนวนครั้งกับระยะทางก็มีขีดจำกัด ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าใช้ ฝั่งนั้นก็น่าจะมีการ์ดเคลื่อนย้ายพริบตาเหมือนกัน พวกเราไม่ได้เปรียบ”
ตอนนี้ในทีมมีแค่เธอ ตี๋ซิวซือ และฮวาเจิ้งหาวที่มีการ์ดเคลื่อนย้ายพริบตาห้าดาว ซึ่งใช้ได้ไม่จำกัดครั้ง
แต่พวกอ้าวรุ่ยทีคังเป็นผู้เล่นเก่ากันทั้งนั้น ไม่ใช่ว่าแต่ละคนจะไม่มีการ์ดห้าดาวสักใบ
ถึงตอนนั้นถ้าเธอเคลื่อนย้ายหนี อีกฝ่ายก็เคลื่อนย้ายตามมา เท่ากับเสียทักษะไปฟรี ๆ หนึ่งครั้ง
“ถ้าพลัดกันจริง ๆ ให้หาที่ซ่อนก่อน อย่าวิ่งมั่ว”
ตอนอวิ๋นเฉินพูด สายตาของเธอหยุดอยู่ที่หมิ่นอิ่งซินกับลี่ซา
“เข้าใจแล้ว!” ทั้งสองตอบพร้อมกัน
หมิ่นอิ่งซินกวาดตามองลังสินค้าขนาดใหญ่ที่อยู่รอบ ๆ “แถวนี้มีกล่องเยอะ ฉันเปิดประตูเข้าไปซ่อนได้”
สำหรับคนอื่น กล่องพวกนี้เป็นแค่ที่กำบังบดบังสายตา แต่สำหรับหมิ่นอิ่งซินผู้มีทักษะต้นกำเนิด[เปิดประตู]มันคือแคปซูลป้องกันทีละใบ ต่อให้ข้างในบรรจุอาหารหมู เธอก็ยอม
ลี่ซาพูดตามขึ้นมาว่า “ฉันสร้างโล่ให้ตัวเองได้ ถ้าอีกฝ่ายอยากแตะตัวฉัน ก็ต้องทำลายโล่ให้ได้ก่อน”
ผ่านมาหลายด่าน ในที่สุดทักษะโล่ของเธอก็กลับมามีประโยชน์อีกครั้ง
“พวกเขามาแล้ว”
ฮวาเจิ้งหาวซึ่งจับตาดูฝั่งตรงข้ามมาตลอดเอ่ยขึ้นกะทันหัน
ทุกคนมองตามสายตาของเขาไป
ห่างออกไปราว 100 เมตร สมาชิกทั้งหกคนของทีมอ้าวรุ่ยทีคังเริ่มเคลื่อนไหว พวกเขาข้ามสายพานลำเลียงที่กำลังเดินเครื่องอยู่หลายเส้น มุ่งหน้ามาทางนี้