“พรืด—ฮ่า ๆ!”
ไฉหรูไม่ทันระวัง เสียงหัวเราะจึงหลุดลอดไรฟันออกมา
เขาพลันได้สติ รีบยกมือปิดปากตัวเอง
แย่แล้ว!
เขาหัวเราะออกมาแล้ว!
[ประกาศจากระบบ]: แจ้งเตือน สมาชิกทีมคาเอ๋อหลัว ไฉหรู ละเมิดข้อห้ามของบทบาท: ห้ามเป็นคนสุดท้ายที่หัวเราะหลังจากเล่าเรื่องตลกจบ ถูกคัดออก! ทีมทำตัวเอิกเกริก วางตัวถ่อมตน ได้ 1 คะแนน ขณะนี้มีคะแนนรวม 3 คะแนน
ไฉหรูเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
ที่แท้ข้อห้ามของเขาไม่ใช่ “ห้ามหัวเราะออกมา” แต่เป็น “ห้ามเป็นคนสุดท้ายที่หัวเราะ” งั้นหรือ?!
สีหน้าของไฉหรูเปลี่ยนไปมา ทั้งตกใจทั้งโมโห
ให้ตายสิ! ทำไมเมื่อครู่เขาถึงได้หัวเราะออกมาพอดี?
ทั้งที่ก่อนหน้านี้อดกลั้นไว้ได้แท้ ๆ
แล้ววินาทีถัดมา เขาก็นึกขึ้นได้
เมื่อครู่เขารู้สึกชัดเจนว่าจั๊กจี้ตรงรักแร้ ราวกับมีอะไรบางอย่างมาเกา!
อะไรกัน?!
เขาเงยหน้าพรวด มองไปทางอวิ๋นเฉิน
พอดีกับที่เห็นเธอยกมือขึ้นลูบอากาศข้างไหล่ตัวเอง แล้วเอ่ยชมว่า “ทำได้ดี”
รูม่านตาของไฉหรูหดวูบ เขาพลันเข้าใจทันที “เธอให้สัตว์เลี้ยงวิญญาณมาเกาฉันหรือ?”
อวิ๋นเฉินไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ
ไม่ผิด เธอเป็นคนทำเอง
เธอให้ฝูเสี่ยวไกวที่ล่องหนแอบย่องไปลงมือจริง ๆ
ไฉหรูแทบหายใจไม่ทัน ประท้วงทันควัน “ฉันขอคัดค้าน!”
เขากระแทกไม้เท้าในมือกับพื้นดังตึง แล้วตะโกนขึ้นไปในอากาศ “เธอโกง! พวกเขาใช้วิธีบังคับทางกายภาพ!”
ถ้าไม่ถูกเกาตรงนั้น เขาไม่มีทางหัวเราะออกมา!
แบบนี้จะนับว่าเขาละเมิดข้อห้ามได้ยังไง!