อิงกวงเชียนโส่วถูกเขาโหยหวนใส่จนปวดหัวแทบระเบิด “พอได้แล้ว! ตอนมีชีวิตนายก็เป็นคนของเฮ่อหลี่เอ่อร์ ตายไปก็เป็นผีของเฮ่อหลี่เอ่อร์ ฉันไม่มีทางทิ้งนายไว้ไม่สนใจหรอก!”
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันไปทางอวิ๋นเฉิน วางท่าราวกับจะเจรจา “เสนอราคามาเลย ฉันให้แต้มเธอ แล้วเธอก็ปล่อยคน”
เขาได้ยินมานานแล้วว่า “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง” เป็นพวกเห็นเงินแล้วตาโต แถมยังชอบเอาแต้มกับการ์ดไอเทมมาแลกเปลี่ยน
ในยุคนี้ การ์ดไอเทมมีค่ากว่าแต้มมาก เขาจึงทำได้แค่กัดฟันใช้แต้มไถ่ตัวคน
“อ้อ?” อวิ๋นเฉินเลิกคิ้ว ปลายกระบอกปืนกดต่ำลงเล็กน้อย สีหน้าสนใจขึ้นมา “ลองว่ามาสิ คิดจะจ่ายเท่าไร?”
“500 แต้ม” อิงกวงเชียนโส่วเสนอจำนวนที่ตนคิดว่าสมเหตุสมผล
ยังไม่ทันที่อวิ๋นเฉินจะตอบ สุ่ยเยว่ปิ่งนั่วซึ่งถูกปืนจ่อหัวก็ทนไม่ไหว ช็อกจนหลุดปากโวยวาย “เท่าไรนะ?! 500 เหรอ?!! ฉันเป็นกำลังหลักของทีมระดับนี้ มีค่าแค่ 500 แต้มเองหรือไง?!”
“หุบปากไปเลย!” อิงกวงเชียนโส่วถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน
โดนจับได้ก็น่าอับอายพอแล้ว นี่ยังกล้าบ่นว่าค่าไถ่ตัวน้อย แถมยังหักหน้าประธานทีมตัวเองต่อหน้าอีก!
“1,000! มากสุดก็ 1,000 แต้ม!” อิงกวงเชียนโส่วกัดฟันเพิ่มราคาเป็นสองเท่า
เพื่อเตรียมลงแข่งครั้งนี้ ทรัพย์สินส่วนใหญ่ของเขาถูกทุ่มไปซื้อการ์ดไอเทมในโรงประมูลแล้ว ในมือจึงเหลือแต้มไม่มากจริง ๆ
“1,000?” อวิ๋นเฉินเกือบหัวเราะ “คิดจะเอาไปให้ขอทานข้างถนนหรือไง? ฉันกินข้าวมื้อหนึ่งยังใช้เกิน 1,000 เลย ตอนที่ประกาศค่าหัวฉันไปทั่วเซิร์ฟเวอร์ นายยังใจกว้างออกการ์ดดาวเหนือชั้นตั้ง 5 ใบ แล้วตอนนี้พวกเดียวกันกำลังลำบาก กลับเสียดายแม้แต่การ์ดดาวเหนือชั้นใบเดียวที่จะเอามาไถ่ตัวหรือ?”