“ตรงไหนแปลก?” ตี๋ซิวซือถามโดยไม่เงยหน้า
“คะแนนโหวตของหมายเลข 5 มากกว่าของคุณ แค่นี้ก็แปลกแล้ว”
ตี๋ซิวซือชะงักมือ ลูบคางอย่างครุ่นคิด “จริงด้วย แปลกอยู่เหมือนกัน เดิมทีฉันนึกว่าตัวเองจะถูกโหวตออกเสียอีก ไม่นึกว่าเขาจะได้คะแนนเพิ่มมาอีกหนึ่ง ดูท่าพวกเราจะโชคดี ไอ้สามคนนั่นที่โหวตเขาเป็นพวกโง่ ต้องเก็บไว้ให้ดี ต่อไปยังใช้ประโยชน์ได้อีก”
อวิ๋นเฉินได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ตอนนี้เธอแค่คาดเดาว่าเกมอาจมีปัญหา ไม่แน่ว่าทั้งสามคนนั่นอาจถูกตี๋ซิวซือหลอกเข้าให้จริง ๆ และเชื่อว่าเขาคือผู้หยั่งรู้ตัวจริง
“เที่ยง 12 นาฬิกาเราต้องเปลี่ยนกลุ่ม” นั่วถีซาหยาพูดพลางพรวนดิน “จะเลือกใครเป็นเป้าหมายดี? ฉันเสนอหมายเลข 4 เธอฉลาดเกินไป เป็นภัยแฝง”
มนุษย์หมาป่าทั้งสามไม่อาจอยู่กลุ่มเดียวกันตลอด ต้องแยกกันลงมือและทำสัญญาณบอกเป้าหมาย ถึงจะลงมือ “ล่า” ได้ในตอนกลางคืน
“เห็นด้วย” ตี๋ซิวซือพยักหน้า “งั้นก็ฆ่าเธอ”
แต่อวิ๋นเฉินกลับส่ายหน้า “แตะต้องเธอไม่ได้”
ก่อนหน้านี้เธอคิดจะจัดการหมายเลข 4 จริง แต่เป็นเพราะตั้งสมมติฐานว่าตี๋ซิวซือจะถูกคัดออก
ทว่าตอนนี้ตี๋ซิวซือยังไม่ตกรอบ สถานการณ์จึงเปลี่ยนไปแล้ว
“ทำไม?” ทั้งสองหันมามองเธอพร้อมกัน
“หมายเลข 5 เชื่อว่าเธอเป็นคนดี ถ้าเธอถูกคัดออกกลางดึก ต่อให้เป็นคนโง่ก็รู้ว่าฝีมือมนุษย์หมาป่า ถึงตอนนั้นสถานะของคุณจะยิ่งน่าสงสัยกว่าเดิม แม้ตอนนี้จะน่าสงสัยพออยู่แล้ว แต่ถ้าพยายามหน่อย บางทีคุณอาจยังยื้อไปได้อีกหลายรอบ เพราะงั้นต้องเก็บเธอไว้”