เหตุใดจ้านเสียถึงสู้ได้อย่างน่าอนาถเช่นนี้?
ไม่มีเหตุผลอื่น นอกจากร่วมชะตากรรมเดียวกัน
เธอมีร่างไร้โชคด้านการสุ่มเหมือนอวิ๋นเฉิน เป็นพวกที่ใช้การ์ดโจมตีไม่ขึ้น
แน่นอนว่าอย่างไรเธอก็เป็นผู้เล่นเก่าที่ผ่านเกมมานับร้อยรอบ ในมือจึงยังพอสะสมการ์ดโจมตีไว้ได้บ้าง เพียงแต่... ระดับของการ์ดล้วนไม่สูงนัก
ขีปนาวุธระดับต้น คลื่นกระแทกวงแคบ... ใช้จัดการผู้เล่นที่เป็นเนื้อหนังได้ก็จริง แต่เอามาใช้กับยานบินหุ้มเกราะแบบนี้ ก็ไม่ต่างจากใช้กรรไกรตัดเล็บเจาะกำแพงเมือง เปลืองแรงเปล่า ๆ
ภายในห้องนักบิน อวิ๋นเฉินเห็นยานบินฝั่งตรงข้ามยกโล่พลังงานขึ้นมาทันที กลายเป็น “กระดองเต่า” ที่หนาแน่นแข็งแกร่ง เธอยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เก็บลำกล้องปืนที่ยังร้อนระอุ แล้วผิวปาก
ถ้าเธอรู้ว่าคนฝั่งตรงข้ามก็เป็นเจ้าดวงซวยที่มีแต่การ์ดป้องกันเต็มมือ ไม่มีอาวุธร้ายแรงอะไรให้หยิบออกมาใช้ คาดว่า...
อืม ก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
อย่างมากก็คงแค่ตอนลงมือ นึกเห็นใจอีกฝ่ายสักวินาทีหนึ่ง
เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่กางโล่ ไม่ยอมโต้กลับเสียที อวิ๋นเฉินกลับเริ่มสงสัย เธอยกไมโครโฟนขึ้นถามว่า “ไม่คิดจะยิงกลับหรือ?”
อย่างน้อยก็เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของดาวเจ๋อเอิน ไม่ถึงกับต้องระแวดระวังจนไม่กล้าขยับหรอกกระมัง?
หรือว่า... กำลังเล่นกล “แสร้งทำเป็นหมูเพื่อกินเสือ” อดทนเก็บท่าไม้ตายไว้เล่นงานเธอ?
พอได้ยินเช่นนั้น จ้านเสียก็โกรธจนแทบหักคันบังคับ