ฝูเสี่ยวไกวค่อย ๆ บินลงมาจากต้นไม้ ภายใต้สายตาของอวิ๋นเฉิน มันก็เร่งความเร็วขึ้นอย่างไม่เต็มใจ
ทันทีที่มันบินเข้ามาใกล้ อวิ๋นเฉินก็คว้ากรงเล็บของมันไว้ได้อย่างว่องไว ป้องกันไม่ให้มันหนีเอาตัวรอดในวินาทีสุดท้าย ก่อนจะปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ฉันมีฝีมือมาก”
“ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย!” ปากพูดอย่างนั้น แต่สีหน้าของฝูเสี่ยวไกวกลับเหมือนนักโทษที่กำลังจะถูกมัดขึ้นลานประหาร
อวิ๋นเฉินจับมันโยนลงอ่างหินที่เต็มไปด้วยน้ำสะอาด
“อ๊า—” ร่างเล็ก ๆ ลอยเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ ก่อนจะตกลงน้ำดัง “ตูม”
หัวเล็ก ๆ ของมันโผล่พ้นผิวน้ำอย่างรวดเร็ว ปีกกระพือสะเปะสะปะ “ช่วยด้วย! ค้างคาวจะจมน้ำตายแล้ว!”
อวิ๋นเฉินมองมันอย่างพูดไม่ออก “……”
น้ำลึกยังไม่ถึงส่วนสูงของมันด้วยซ้ำ
ไม่นานฝูเสี่ยวไกวก็รู้ตัวเช่นกัน มันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างหวาดหวั่น พอแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้จมลงไปก้นอ่าง จึงยืนขึ้นอย่างกระอักกระอ่วน แล้วทำสีหน้าราวกับพร้อมตายอย่างสงบ “ก็ได้…เจ้านาย ลงมือเลย ฉันพร้อมแล้ว ขอเบามือหน่อยนะ”
อวิ๋นเฉินมองมัน ก่อนถามขึ้นกะทันหัน “เธอกลัวน้ำเหรอ?”
“ฝูเสี่ยวไกว: ไม่ได้กลัว แค่…ไม่ชอบ”
“ทำไมล่ะ?”
“ไม่รู้สิ คงลืมไปแล้ว”
อวิ๋นเฉินไม่ได้ถามต่อ มือหนึ่งกดมันไว้ อีกมือหยิบปืนฉีดน้ำขึ้นมา ปรับให้สายน้ำไหลเบา ๆ แล้วฉีดล้างตั้งแต่หัวจรดเท้า
หลังล้างฝุ่นออกแล้ว อวิ๋นเฉินก็หยิบขวดเล็ก ๆ ขวดหนึ่งโยนให้มัน “ทาเองให้ทั่วทั้งตัว”
ฝูเสี่ยวไกวรับขวดมาอย่างลนลาน “นี่อะไร?” มันไม่เคยเห็นของแบบนี้มาก่อน
“ครีมอาบน้ำ ล้างเสร็จแล้วตัวจะหอมฟุ้ง”
ตัวหอมเหรอ?
ฝูเสี่ยวไกวลองดมอย่างสงสัย กลิ่นหอมจริง ๆ ด้วย
ไม่เลวเลย กลิ่นหอมสดชื่นมากจริง ๆ
มันยื่นกรงเล็บเล็ก ๆ ออกมา บิดฝาขวดอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
“อึก อึก อึก” มันเทครีมเกินครึ่งขวดลงบนขนสีเหลืองน้ำนมของตัวเองทันที
จากนั้นก็ขยี้ถูไปมาอย่างมั่วซั่ว
ไม่นาน ฟองสีขาวเนื้อละเอียดและหนาแน่นก็ปกคลุมทั่วทั้งตัว
“เจ้านาย! ช่วยด้วย! ฉันมองไม่เห็นแล้ว!”
ฝูเสี่ยวไกวโบกกรงเล็บสั้น ๆ อย่างตื่นตระหนก ดิ้นไปมาอยู่ท่ามกลางกองฟอง ราวกับก้อนสายไหมที่มีแขนขางอกออกมา