นับตั้งแต่ครั้งที่ขอความช่วยเหลือแล้วไม่มีใครยื่นมือให้ ฮวาคงหลิงก็หมดใจต่อกิลด์ไปโดยสิ้นเชิง
แต่สองพี่น้องก็ไม่ได้ถอนตัวออกจากกิลด์อย่างบุ่มบ่าม
ในที่แห่งนี้ การเป็น “หมาป่าเดียวดาย” ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก
ฮวาเจิ้งหาวทำตัวกร่างจนไม่รู้ว่าเคยล่วงเกินผู้เล่นไปกี่คน
หากสูญเสียเกราะคุ้มกันอย่างคาเอ๋อหลัวไป ก็ยากจะรับประกันว่าศัตรูเก่าเหล่านั้นจะไม่รวมตัวกันลอบเล่นงานพวกเขา
เพราะฉะนั้น การอยู่ต่อ แม้จะเป็นเพียงการอาศัยป้ายชื่อกิลด์เป็นเกราะกำบัง ก็ยังเป็นกลยุทธ์เอาตัวรอดที่จำเป็น
ฮวาเจิ้งหาวไม่ได้สนใจจะทำให้ใครหงุดหงิด แต่เขาฟังพี่สาว
เขาทิ้งตัวลงนั่งตรงมุมที่ไกลจากเก้าอี้ประธานที่สุดและมืดที่สุด ขาเก้าอี้ครูดพื้นส่งเสียงแหลมยาวบาดหู
“มีอะไรก็รีบพูดมา อย่ามัวอ้อมค้อม”
เมื่อเห็นท่าทางวางอำนาจไม่เห็นหัวใครของฮวาเจิ้งหาว คิ้วของผู้บริหารระดับสูงหลายคนก็ขมวดเข้าหากันเป็นปม ท้ายที่สุดพวกเขาเพียงเบ้ปากอย่างไม่พอใจ แต่ไม่มีใครกล้าตำหนิออกมา
อย่างไรเสีย ทุกคนก็รู้ว่าเจ้าหมอนี่ดื้อเหมือนหมา ต่อให้ด่าไปก็ไม่ฟัง เผลอ ๆ ยังอาจโมโหจนพลิกโต๊ะเอาได้
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้จิงเยว่ตายไปแล้ว กิลด์ยังต้องพึ่งเสาหลักคนเดียวที่เหลืออยู่นี่คอยพยุงหน้าไว้
ผู้บริหารคนหนึ่งอดกลั้นความโกรธไม่ไหว ตบโต๊ะเตรียมจะระเบิดอารมณ์ “ถ้าไม่อยากมาก็ไม่ต้อง...”
“พอได้แล้ว”
ผู้บริหารคนนั้นยังด่าไม่ทันจบ จี๋ไต้ถงซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานก็ยกมือห้าม น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ “ในเมื่อทุกคนมากันครบแล้ว ก็เริ่มกันเถอะ”