ฮวาเจิ้งหาวเลิกป้องกัน ยกกำปั้นขึ้นชกทันที
ด้านมืดไม่คิดว่าเขาจะเลือกสู้แบบตายไปด้วยกัน จึงใช้ใบหน้ารับหมัดนั้นเต็ม ๆ ก่อนจะสวนศอกใส่แก้มของฮวาเจิ้งหาว
ทั้งสองถูกชกจนหันหน้าไปคนละทาง แต่เพียงชั่วพริบตาก็กลับเข้าพัวพันต่อสู้กันอีกครั้งราวกับแม่เหล็กสองก้อนที่ดึงดูดเข้าหากัน
ด้านมืดฉวยจังหวะเตะพับเข่าของฮวาเจิ้งหาว
ขาของฮวาเจิ้งหาวอ่อนแรง เขาเซจนทรุดลงคุกเข่าข้างหนึ่ง แต่ก่อนจะล้มลงก็โอบเอวด้านมืดไว้แน่น อาศัยแรงเหวี่ยงจากการทิ้งตัวพลิกด้านมืดล้มลง
ทั้งคู่ล้มกระแทกพื้น กลิ้งเกลือกตะลุมบอนกัน
ระหว่างชุลมุน ด้านมืดชิงความได้เปรียบขึ้นคร่อมฮวาเจิ้งหาว แล้วระดมหมัดใส่ไม่ยั้ง
“ไอ้ขี้แพ้!”
ปัง!
“พี่สาวแกต้องมาตายเพราะแก!”
ปัง!
“แกปกป้องเธอไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
ฮวาเจิ้งหาวเบี่ยงหน้าหลบหมัด แต่ก็ยังถูกเฉี่ยวโหนกแก้มจนแสบแปลบ
เขายกแขนขึ้นป้องกันศีรษะและใบหน้า แขนถูกทุบจนปวดระบม
ด้านมืดโน้มตัวลงมา ดวงตาขุ่นมัว หมัดยกขึ้นสูงอีกครั้ง
แววตาของฮวาเจิ้งหาวพลันคมกริบ
ตอนนี้แหละ
เขาคว้าข้อมือของด้านมืดไว้แน่น เอวและหน้าท้องออกแรงฉับพลัน ก่อนจะรวบรวมกำลังทั้งหมดกระชากไปด้านข้าง
ร่างของด้านมืดเซล้มไป
ฮวาเจิ้งหาวฉวยโอกาสพลิกตัวลุกขึ้น คร่อมอีกฝ่ายแล้วชกใส่ใบหน้าที่เหมือนกับตัวเองอย่างแรง
ศีรษะของด้านมืดสะบัดไปด้านข้าง เลือดซึมออกจากมุมปาก
อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ ก่อนยื่นมือทั้งสองออกมาฉับพลัน บีบคอฮวาเจิ้งหาว