[ยินดีต้อนรับผู้เล่น “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง”]
[โปรดเลือกระดับความยากของเกมที่ต้องการท้าทาย]
[ยืนยันเลือกระดับความยากสูง]
[กำลังจับคู่เกม…]
เวลาผ่านไป 10 นาที
ขณะที่อวิ๋นเฉินคิดว่าคราวนี้คงต้องเปิดใช้ «กลไกเติมผู้เล่น» เพราะจำนวนคนไม่พออีกแล้ว ในที่สุดเสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น
[จับคู่สำเร็จ! ชื่อเกม: วิหารหนีตาย (ฉบับยาก)]
[นับถอยหลังก่อนเคลื่อนย้าย: 3, 2, 1…]
…
อวิ๋นเฉินยังมองภาพรอบตัวไม่ชัด ก็ได้ยินเสียงคำรามดังสนั่นเป็นระลอกจากทั่วทุกทิศ พุ่งตรงเข้ามาหาเธอ
เธอกวาดตามองซ้ายขวา แต่ไม่เห็นเงาผู้เล่นคนอื่นแม้แต่คนเดียว ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าทุกคนคงถูกแยกไปคนละทิศละทางแล้ว
ทัศนวิสัยค่อย ๆ ชัดขึ้น กลิ่นอายของซากเมืองหลังวันสิ้นโลกก็โถมเข้าปะทะใบหน้า
ท้องฟ้าเป็นสีแดงคล้ำชวนอึดอัด ลมกรรโชกหอบทรายเหลืองเม็ดหยาบขึ้นมา ทางเดินลอยฟ้าขนาดใหญ่ที่พังขาดห้อยค้างอยู่กลางอากาศ ส่วนตึกระฟ้าที่ถล่มเอียงราวกับป้ายหลุมศพขนาดยักษ์หลายแท่ง เลือนรางอยู่ท่ามกลางพายุทราย
วิหารหนีตาย…
ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าเป็นเกมใช้แรงที่เน้นวิ่งฝ่าด่าน
«หนีตาย» แถมยังมีเสียงสัตว์ประหลาดคำรามดังต่อเนื่องรอบตัว แค่คิดด้วยนิ้วเท้าก็เดารูปแบบเกมนี้ออก—ถูกสัตว์ประหลาดไล่ล่า
ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดนี้ ทำเอาคนที่ไม่รู้เรื่องคงคิดว่าเธอถูกเนรเทศเข้าไปในมิติลงทัณฑ์พร้อมกับตี๋ซิวซือด้วย
[ประกาศจากระบบ]: ผู้เล่นทั้ง 8 คนพร้อมแล้ว เกมกำลังจะเริ่ม โปรดตรวจสอบกฎ