ขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง
กิลด์เฮ่อหลี่เอ่อร์
เครื่องสมองผลึกของอิงกวงเชียนโส่ว ประธานกิลด์ แทบถูกหวนเสวี่ยหลิงกับเว่ยลั่วซานน่าถล่มจนพัง
ข้อความที่ส่งมาล้วนถามเขาว่าทำไมถึงออกประกาศจับโดยพลการ
อิงกวงเชียนโส่วเอนกายอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่ สีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง
เขาไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายเหยียบหัวพวกเขาแล้วยังมาถ่ายรดใส่ ทำไมถึงออกประกาศไม่ได้?
ด้วยโทสะที่พลุ่งพล่าน เขากดรับสายวิดีโอสามมิติของทั้งสามคนอย่างแรง
แสงเงาสานทอขึ้น ร่างเสมือนของหวนเสวี่ยหลิงกับเว่ยลั่วซานน่าปรากฏบนหน้าจอ
ทั้งคู่สีหน้าเรียบเฉย แต่ใครมองออกก็รู้ว่าตอนนี้พวกเธอกำลังข่มความไม่พอใจเอาไว้
“อิงกวงเชียนโส่ว ถอนประกาศจับที่ติดอยู่บนลานกลางเดี๋ยวนี้!” เว่ยลั่วซานน่าสั่งตรงเข้าประเด็น
“ถอนหรือ? ไม่มีทาง!” อิงกวงเชียนโส่วปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด ก่อนฟาดมือลงบนโต๊ะดังปัง “ผู้เล่นที่แข็งแกร่งที่สุดของกิลด์เราตายอย่างไร้คำอธิบาย ความแค้นนี้ฉันกลืนไม่ลง! แล้วพวกเธอไม่ได้ยินคำขู่ของมันหรือไง? ถ้ามันไม่ตาย คนต่อไปที่จะตายก็คือคนของเรา! เพราะงั้นมันต้องตาย!”
เขาจ้องสองคนบนหน้าจอเขม็งราวกับสิงโตคลั่ง “ว่าไง? พวกเธอเสียใจแล้วหรือ? แผนปิดล้อมสังหารครั้งนี้พวกเธอเป็นคนเสนอขึ้นมาเองไม่ใช่หรือไง! พอเห็นว่าชนเข้ากับกำแพงเหล็กก็อยากหดหัวเป็นเต่าแล้วหรือ? กลัวมันหรือไง? อย่าลืมสิว่าในบรรดาผู้เล่นที่สละชีวิตไป ก็มีสมาชิกกิลด์ของพวกเธอด้วย จะปล่อยให้พวกเขาตายเปล่าอย่างนั้นหรือ?”