สมาชิกหน่วยรักษาความสงบหลายคนมองหน้ากันไปมา
ให้ตายสิ นี่มันมาหลอกเอาของกันชัด ๆ
“...เอาเถอะ ถ้าอยากได้ก็เอาไป” เจ้าหน้าที่คนแรกที่ให้ยืมโทรโข่งยกมือเช็ดหน้า ก่อนโบกมืออย่างเหนื่อยใจ
ช่างมันเถอะ
มันก็แค่โทรโข่งจริง ๆ
ถ้าปฏิเสธ คงดูเหมือนหน่วยรักษาความสงบอย่างพวกเขาตระหนี่แม้แต่โทรโข่งอันเดียว
“ขอบใจนะ ขอให้คนดีมีความสุขไปทั้งชีวิต” อวิ๋นเฉินรับโทรโข่งมาอย่างพึงพอใจ แล้วกดมันเข้ากับเข็มขัดตรงเอว ดังคลิก
ตี๋ซิวซือที่กำลังบีบคอฮวาเจิ้งหาวอยู่ไม่ไกล เหลือบเห็นภาพนั้นเข้าพอดี ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน ลืมแม้กระทั่งเรื่องต่อสู้ แล้วไถลตัวพุ่งเข้ามา “พวกเขาให้โทรโข่งเธอเหรอ?!”
อวิ๋นเฉินตบกระบอกโลหะตรงเอวอวด ๆ “เท่ไหมล่ะ?”
หมิ่นอิ่งซินก็เข้ามาสมทบ “เท่สุด ๆ!”
“ไม่ได้! ฉันก็ต้องมีด้วย!” ตี๋ซิวซือไม่ยอม
อวิ๋นเฉินมี แล้วเขาที่เป็นตัวชูโรงของทีมจะไม่มีได้ยังไง!
พอคนของหน่วยรักษาความสงบได้ยิน หัวใจก็เต้นวูบพร้อมกัน
มีลางสังหรณ์ไม่ดีอยู่แบบหนึ่ง
แล้วก็เป็นจริงดังที่คิด ลางสังหรณ์ของพวกเขาไม่ผิดเลยสักนิด
ไม่กี่นาทีต่อมา เอวของสมาชิกหน่วยรักษาความสงบทั้งหกคนก็ว่างเปล่า
ตี๋ซิวซือหน้าด้านถึงขีดสุด ตื๊อจนได้โทรโข่งไปถึงสี่อัน แล้วก็หันไปยัดใส่มือฮวาเจิ้งหาว หวงฝู่ซี และลี่ซาทันที
ส่วนหมิ่นอิ่งซินใช้คำหวานจนได้มาอีกอันหนึ่ง
หน่วยรักษาความสงบมองโทรโข่งที่เรียงรายอยู่บนเอวของพวกเขา แล้วพร้อมใจกันตกอยู่ในความเงียบ
...นี่มันดูเหมือนทีมตรงไหนกัน นี่มันโจรลงเขามาปล้นของชัด ๆ!