ค้างคาวมารกลิ้งบนเบาะไปสองตลบ ก่อนจะตกลงมาอย่างมึนงง
มันใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะได้สติ แล้วแอบเงยหน้ามองสีหน้าของอวิ๋นเฉิน
เมื่อเห็นอวิ๋นเฉินหน้าตาเรียบเฉย ไม่มีท่าทีจะปลอบมันเลยสักนิด มันก็เลิกอาละวาด หดตัวเงียบ ๆ อยู่ตรงมุม ดูน่าสงสารอยู่บ้าง
อวิ๋นเฉินสตาร์ตรถอีกครั้ง โดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองมัน
ตอนนี้ในที่สุดเธอก็เข้าใจความหมายของคำพูดสุดท้ายของชู่เล่อแล้ว
ที่แท้ก็เป็นตัวที่เข้ากับใครยากแบบนี้นี่เอง
แต่ไม่เป็นไร สำหรับสัตว์เลี้ยงวิญญาณนิสัยร้ายกาจแบบนี้ เธอมีวิธีรับมืออยู่แล้ว
ตอนนี้ปล่อยมันหิวไปก่อน
พอมันทนหิวไม่ไหว เดี๋ยวก็ยอมอ่อนข้อเอง
อวิ๋นเฉินขับรถวนรอบเมืองผู้เล่นอยู่หลายรอบ
ประมาณหนึ่งชั่วโมงผ่านไป เสียงแผ่วเบาก็ดังมาจากเบาะข้างคนขับ
“นี่... เธอไม่คิดจะหาอะไรให้ฉันกินจริง ๆ เหรอ?”
มันไม่ได้กินข้าวมานานมากแล้ว ท้องร้องจ๊อก ๆ ด้วยความหิว
อวิ๋นเฉินถึงค่อยเหลือบมองมัน แล้วพบว่าสีบนตัวเจ้าตัวนี้เปลี่ยนไปแล้ว
จากสีแดงเข้มที่ดูเดือดดาลเมื่อครู่ กลายเป็นสีขาวนวลน่าสงสารในตอนนี้
“เธอไม่ใช่ไม่อยากได้ฉันเป็นเจ้านายหรอกเหรอ?” อวิ๋นเฉินพูดเรียบ ๆ “แล้วฉันจะหาอะไรให้กินทำไม?”
ค้างคาวมารเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำเสียงเบา “...ฉันผิดไปแล้ว”
อวิ๋นเฉินไม่พูดอะไร ขับรถต่อไป
ค้างคาวมารคิดว่าอวิ๋นเฉินไม่ได้ยิน จึงพูดเสียงดังขึ้น “ฉันผิดไปแล้ว”
อวิ๋นเฉินยังคงเงียบ
“ฉันบอกว่าฉันผิดไปแล้ว! ได้ยินไหม!” ค้างคาวมารเริ่มร้อนใจ
“ฉันไม่ได้หูหนวก”
“ฉันยอมรับผิดแล้วนะ! รีบหาอะไรให้ฉันกินสิ! ฉันจะหิวตายอยู่แล้ว!” ค้างคาวมารกลิ้งไปมาบนเบาะข้างคนขับเหมือนเด็กเอาแต่ใจที่ลงไปดิ้นกับพื้น