หวนเสวี่ยหลิงจ้องเลข “3” ที่เด่นชัดอยู่หลังชื่อของตน ใจรู้ดีว่าโอกาสคว้าชัยในเกมนี้แทบไม่เหลือแล้ว
เว้นแต่จะเกิดเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้ นั่นคือในรอบที่ห้า เธอได้คะแนนเพิ่ม 10 แต้มเหมือนอวิ๋นเฉินในรอบก่อน ขณะที่อวิ๋นเฉินถูกหัก 10 แต้ม และผู้เล่นคนอื่นมีคะแนนเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย โดยไม่มีใครเกิน 13 แต้ม แบบนั้นเธอถึงจะมีโอกาสคว้าอันดับหนึ่ง
แต่ความเป็นไปได้นี้ริบหรี่เสียจนแทบเท่ากับศูนย์
เพราะจากที่เธอรู้จักอวิ๋นเฉิน อีกฝ่ายไม่มีทางยอมให้ตัวเองถูกหักคะแนนมากขนาดนั้นแน่นอน
รอบนี้เรียกได้ว่าพลิกแล้วพลิกอีก สนุกจนแม้แต่กรรมการที่หาวมาตลอดยังตาสว่างขึ้นมา จ้องอวิ๋นเฉินอย่างสนอกสนใจ
……
“รอบที่ห้ากำลังจะเริ่ม รอบสุดท้าย ระบบจะสุ่มสลับที่นั่ง”
เก้าอี้เลื่อนเป็นครั้งสุดท้าย
ลำดับที่นั่งใหม่ตามเข็มนาฬิกาคือ:
อวิ๋นเฉิน→กงกู่→เมี่ยหลันเยว่→หวนเสวี่ยหลิง→ถิงทิงซีอิ๋ง→ไล่หานเถา→ซานจิ่งชุน→หย่าหนาน→เย่จื่ออัน→สุ่ยลั่วเฉินซิน→อวิ๋นเฉิน
อวิ๋นเฉินมองกงกู่ทางซ้าย แล้วมองสุ่ยลั่วเฉินซินทางขวา
“เจอเธออีกแล้วสินะ” สุ่ยลั่วเฉินซินทำหน้าเหมือนกลืนยาขม “ฉันกลัวเธอจริง ๆ แล้ว”
รอบแรกเธอก็นั่งติดกับอวิ๋นเฉิน และเสียคะแนนให้อีกฝ่าย
ตอนนี้รอบสุดท้ายยังต้องมาเจอกันอีก เหมือนฝันร้ายหวนกลับมาไม่มีผิด
อวิ๋นเฉินส่งยิ้มไร้เดียงสาให้
ขอโทษที ช่วยไม่ได้ ก็เธอเก่งเกินไปนี่นา