ฮวาอ้าวชะงักฝีเท้า ก่อนหันไปมองนั่วถีซาหยา “หมายความว่า...พวกเราวนอยู่ข้างนอกเหมือนคนโง่มาตั้งนาน แต่พวกนั้นกลับนอนสบายอยู่ในบ้านในฐานที่มั่นมาตลอดงั้นเหรอ?”
ซิลวานกล่าวว่า “มีโอกาสสูง”
นี่ตรงกับสไตล์ของพวก “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง” พอดี
เซียงเฟิงติ้งหลานกลับถอนหายใจเบา ๆ
พอมีเป้าหมายให้ตามหา เธอก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง
อย่างน้อยก็ดีกว่าวิ่งชนไปทั่วในป่าเหมือนแมลงวันไร้หัว หากยังถ่วงเวลาแบบนี้ต่อไป เธอกลัวว่าพอถึงช่วงท้ายจะยกปืนไม่ไหวจริง ๆ
“กลับไป” นั่วถีซาหยาตัดสินใจทันที
ในเมื่อประเมินแล้วว่าคนพวกนั้นยังอยู่ในฐานที่มั่น ก็ไม่มีเหตุผลต้องเสียเวลาต่อ
ทั้งสี่คนหันกลับทันที อาศัยความทรงจำเลือนรางเกี่ยวกับเส้นทางในหัวของนั่วถีซาหยา มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งกระท่อมหลังเล็กที่พวกเขาเคยผ่าน
……
ทางฝั่งฐานที่มั่น ภายในบ้านเงียบสงัด
แต่ละคนประจำตำแหน่งของตน แทบไม่มีใครพูดอะไร
ตี๋ซิวซือนั่งยองอยู่ข้างประตู หลังพิงกำแพง ท่าทางดูเหมือนจะจริงจังอยู่หรอก แต่สีหน้ากลับเริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ
หลังนับมดบนพื้นจนหมด ในที่สุดเขาก็อดบ่นไม่ได้ “ตกลงพวกนั้นจะมาหรือเปล่า? ถ้ายังไม่มาอีก คุณชายคนนี้จะหลับแล้วนะ”
เขาเบื่อจนแทบระเบิด
คำบ่นเพิ่งสิ้นเสียง—
“กริ๊ง—”
เสียงกระดิ่งแผ่วเบาดังลอยเข้ามาจากด้านข้างนอกบ้าน
คนในบ้านหลายคนเงยหน้าขึ้นแทบพร้อมกัน
มาแล้ว
ด้านนอก ฮวาอ้าวยังคงอยู่ในท่าก้าวเดิน ก้มหน้าจ้องเส้นด้ายที่พันอยู่ตรงขอบรองเท้าบูตแน่นเขม็ง รวมถึงกระดิ่งลูกเล็กที่แกว่งไหวอยู่ในหมู่ใบหญ้า สีหน้าของเขาคล้ำลงทันที
“...พวกนั้นถึงกับขึงเส้นดักไว้ด้วยเหรอ?”
เมื่อครู่เขาระวังตัวมากพอแล้ว ทุกก้าวยังเลือกเหยียบพื้นที่โล่ง ใครจะคิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะซ่อนแผนนี้ไว้ในหญ้าอีกชั้น