ชวนเฟยจิงไม่ยอมเชื่อ จึงตรวจค้นข้าวของทั้งหมดของตัวเองอีกรอบ แต่ก็ยังไม่พบ
“……”
มีผีแน่
ไม่สิ ไม่ใช่ผี มีคนขโมยไปต่างหาก
อย่างไรเขาก็เป็นถึงหัวหน้ากิลด์ ย่อมมีประสบการณ์และความรู้กว้างขวาง รู้ว่ามีทักษะต้นกำเนิดหรือการ์ดไอเทมพิเศษบางชนิดที่ใช้ขโมยการ์ดไอเทมของผู้เล่นคนอื่นได้
ตัดอย่างแรกทิ้งไปได้เลย
เมื่อก่อนมีผู้เล่นคนหนึ่งที่ครอบครองทักษะต้นกำเนิด “ลักขโมย” คอยขโมยการ์ดไอเทมคนอื่นโดยเฉพาะ จนสร้างความขุ่นเคืองไปทั่ว สุดท้ายถูกหลายกิลด์ใหญ่ร่วมกันประกาศจับ จุดจบช่างอนาถนัก
นับแต่นั้นมาก็ไม่มีใครกล้าใช้ทักษะแบบนี้อย่างโจ่งแจ้งอีก
ถ้าอย่างนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงว่าการ์ดไอเทมเป็นตัวการ
แต่เป็นใครกันแน่? กล้าดียังไงมาลองดีกับเขา ขโมยของจากชวนเฟยจิงผู้นี้ไปได้?!
ตอนนั้นมีคนอยู่ในเหตุการณ์เพียงสามคน ได้แก่เขา ผู้อำนวยการหอพิพิธภัณฑ์ และอีกคนหนึ่ง... เจ้าตัวที่ซ่อนอยู่บนยอดปราสาทเป่าลมคอยดูเรื่องสนุก
ผู้อำนวยการหอพิพิธภัณฑ์เป็นกรรมการของระบบ ไม่มีทางทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยแบบนี้
อย่างนั้นก็เหลือแค่ตัวต้นเหตุที่คอยดูเขาขายหน้า แถมยังปิดเสียงเขาคนนั้นแล้ว
ชวนเฟยจิงหยุดภาพย้อนหลังไว้ แล้วขยายภาพมองเงาร่างพร่าเลือนที่ซ่อนอยู่หลังปราสาทเป่าลม สวมชุดวอร์มสีขาว
แม้จะมองหน้าไม่ชัด แต่เขาจำได้ว่าเธอเป็นผู้ชนะคนสุดท้ายของเกม และยังจำชื่อไอดีของเธอได้ด้วย—
คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง
“ดี... ดีมาก”
ชวนเฟยจิงจ้องชื่อนั้นเขม็ง ยิ้มพลางกัดฟันกรอด
“ขโมยการ์ดฉัน แล้วยังมาดูฉันขายหน้าอีก เรื่องนี้ยังไม่จบ!”