“เสียงอะไรน่ะ?”
“ฟังดูผิดปกติ ไปดูกัน!”
เสียงนี้ดังขึ้นอย่างน่าสงสัย หลายคนจึงคิดไปเองว่าต้องเกี่ยวข้องกับคดี กลัวว่าหากไปช้าจะพลาดเบาะแส ต่างพากันใช้สกิลเคลื่อนย้ายฉับพลันจากไป
ลั่วอิงเหออันขมวดคิ้วเล็กน้อย ลังเลอยู่กับที่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ทนแรงเย้ายวนของการตามหาเบาะแสไม่ไหว ร่างวูบหนึ่งแล้วตามไป
เมื่อแน่ใจว่าผู้เล่นทุกคนหายลับไปหมดแล้ว อวิ๋นเฉินจึงค่อย ๆ เดินออกมาจากมุมห้องอย่างไม่รีบร้อน ก่อนเคลื่อนย้ายฉับพลันกลับไปยังหน้าประตูใหญ่ของโกดัง
หน้าโกดังมีเอ็นพีซียืนเรียงกันห้าคน ราวกับท่อนไม้
ท่ามกลางสายตาฉงนของพวกเขา อวิ๋นเฉินเดินตรงไปยังประตูเหล็ก ลูบแม่กุญแจขึ้นสนิมเบา ๆ แล้วถามเสียงต่ำว่า
“เจ้าล็อก ขอถามอะไรหน่อย คนที่นอนอยู่ข้างในตายยังไง?”
อากาศเงียบไปหนึ่งวินาที ก่อนอวิ๋นเฉินจะได้ยินเสียงตอบกลับมา “ล็อกเหรอ? เธอเรียกใครว่าล็อก? กำลังพูดกับฉันอยู่หรือ?”
“ใช่”
เจ้าล็อกตกใจ “เธอได้ยินเสียงฉันด้วยเหรอ?!”
อวิ๋นเฉินตอบ “ใช่ ได้ยิน”
เจ้าล็อกว่า “ในเมื่อได้ยิน แล้วเมื่อกี้ยังมาคลำฉันอยู่ได้! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามาคลำ!”
อวิ๋นเฉิน “...ฉันผิดเอง งั้นรบกวนบอกหน่อยได้ไหมว่าคนนั้นตายยังไง?”
อย่างไรเสียก็ต้องขอความช่วยเหลือจาก “ล็อก” ท่าทีก็ควรสุภาพไว้ก่อน
เจ้าล็อกส่งเสียงฮึดฮัดสองครั้ง ดูเหมือนจะพอใจกับท่าทีสำนึกผิดของเธออยู่บ้าง “ยังรู้จักสำนึกก็ดี งั้นฉันจะเมตตาบอกให้ก็ได้ คนคนนั้นน่ะ ขาดอากาศหายใจตายทั้งเป็น”