ทุกคนเงยหน้ามองไป
บนยอดหอระฆังกลางเมืองที่อยู่ไม่ไกล มีร่างหนึ่งสวมเสื้อโค้ตสีทองกำลังมองลงมาจากที่สูง
“ตี๋ซิวซือ!”
“เจ้ามือคือ ตี๋ซิวซือ งั้นเหรอ?!”
สีหน้าของชวนเฟยจิงพลันมืดครึ้มราวกับก้นหม้อ
สถานการณ์เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้นแล้ว
ในเกมนี้มีคนบ้าอย่างตี๋ซิวซืออยู่ด้วย แถมยังอยู่ฝ่ายตรงข้ามอีก ฝ่ายชาวนาคงชนะได้ยากแล้ว
เขารู้จักหมอนั่นดีเกินไป มันเป็นคนวิปริตที่ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ชนะ
ตี๋ซิวซือโพสท่าหนึ่ง ก่อนตะโกนเสียงดังว่า “ในเมื่อรู้จักเจ้ามืออย่างฉันแล้ว ก็รีบยอมแพ้ซะ จะได้ประหยัดแรงไว้กลับไปดื่มชายามบ่าย!”
อวิ๋นเฉินกับเซียงเฟิงติ้งหลานที่อยู่ในฝูงชนสบตากันเงียบ ๆ
เลือกตี๋ซิวซือเป็นเจ้ามือเปิดหน้า ช่างเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดจริง ๆ
ความสามารถในการเรียกความเกลียดชังของเขาเป็นที่หนึ่งทั้งเซิร์ฟเวอร์
“อย่าไปสนใจเขา!” ชวนเฟยจิงตัดสินใจฉับไว “รีบแยกย้ายกันไปที่ฐานที่มั่น! ต่อให้เขาเก่งแค่ไหน ก็ขวางสามทีมคนเดียวไม่ได้หรอก!”
ทุกคนได้ยินแล้วเห็นว่ามีเหตุผล จึงรีบแยกย้ายกันไปทันที
ท่ามกลางความวุ่นวาย อวิ๋นเฉินกับเซียงเฟิงติ้งหลานสบตากันอีกครั้ง ทั้งคู่ตกลงกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก
—เริ่มปฏิบัติการ
เซียงเฟิงติ้งหลานเข้าร่วมกลุ่มตะวันตกเฉียงใต้
ส่วนอวิ๋นเฉินแฝงตัวเข้าไปในทีมสี่คนที่มุ่งหน้าไปยังฐานที่มั่นตะวันออกเฉียงเหนือ
แม้ป้ายตัวตน[สามใบพ่วงสอง]ของเธอจะไม่ตรงกับความต้องการของฐานที่มั่นตะวันออกเฉียงเหนือ แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางเธอจากการเข้าไปก่อกวน